นคร PINK

เคยไปเชียงใหม่ครั้งแรกเมื่อสิบปีก่อน
คราวนั้นไปลงรถไฟที่สถานีเชียงใหม่

แล้วนั่งรถต่อไปยังจังหวัดเชียงราย เพื่อไปออกค่าย

ขากลับมาก็ได้แต่แวะไนซ์บาซาร์ หาข้าวเย็นกิน ก่อนขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ

ยังไม่ได้เที่ยวเมืองเชียงใหม่ให้เต็มตา

หลังจากนั้นก็ตั้งใจว่าจะกลับไปเยือนเชียงใหม่อีกครั้งให้ได้

ยิ่งได้ดูหนังเรื่องโปรดอย่างเพื่อนสนิท

ยิ่งคิดอยากจะไปทุกที่ที่ปรากฏในหนัง

เหมือนอย่างทัวร์ตามรอยซีรีส์เกาหลี

แต่จนแล้วจนรอด

หลังจากที่คนรอบตัวต่างพากันไปทัวร์เชียงใหม่กันคนละหลายต่อหลายหน

คนอย่างฉันก็ได้แต่มองภาพถ่ายของคนอื่นตาละห้อย

คอยฟังเรื่องราวการเดินทางที่น่าประทับใจ

หาจังหวะจะไป แต่ไม่ได้ไปสักที

จนมาปีนี้นี่แหละ

ที่คิดว่ายังไงก็ตัองไปให้ได้

และแล้วในวันวาเลนไทน์ก็ได้ไปเชียงใหม่สมใจ

ภาพแรกที่ฉันจำได้ติดตาในเมืองเชียงใหม่ คือ ภาพคูเมือง

ที่มีน้ำพุพุ่งเป็นสายอยู่ตรงกลาง ( มองดีๆจะเห้นรุ้งในน้ำพุด้วย )

ซึ่งฉันนั่งรถแดงจากอาเขตวนไปวนมาอยู่หลายรอบ

แล้วยังงงๆอยู่ว่าอะไรอยู่ทิศไหนทางไหน

พอลงจากรถขนกระเป๋าลงไปฝากไว้ที่ที่พักได้

ก็เริ่มการเดินทางท่องเมืองของจริง

มาเที่ยวครั้งแรก

ฉันเลยไปที่เที่ยวยอดนิยมเสียก่อน

เริ่มจากพระธาตุดอยสุเทพ

ที่ทำเอาเวียนเศียรเวียนเกล้านิดหน่อย

เพราะคิดว่าขึ้นเขาแบบระยะทางเล็กน้อย

เลยไม่ได้เตรียมใจกับหลายๆโค้ง

นั่งมองน้องเด็กแว้นตรงทางขึ้นไปพระธาตุ

น้องๆมีหน้าที่คอยเรียงรองเท้านักท่องเที่ยวให้เป็นระเบียบเป็นที่เป็นทาง

เพื่อให้มองหาง่าย หยิบง่าย

เป็นงานเล็กๆที่ยิ่งใหญ่ 

ประทับใจ

ลงมาต่อด้วยสวนสัตว์เชียงใหม่

กะว่าจะเดินท่ามกลางมวลหมู่ไม้เขียวขจีสบายๆ

ทว่ามันเป็นทางเดินแบบค่อยๆไต่ขึ้นเขา

ทำเอาขอยอมแพ้แก่่กำลังขา  ไปได้แค่ครึ่งสวนสัตว์เท่านั้น

ไว้คราวหน้าค่อยมาว่ากันต่อ

จากนั้นไปวัดอุโมงค์ 

ฉันชอบที่นี่มากๆ 

เพราะเป็นโครงสร้างสถาปัตยกรรมแบบที่ฉันไม่เคยไปที่ไหนมาก่อน

เดินเล่นเย็นใจอยู่สักพักก็กลับ

แต่แอบหลงงงงวยกับทางอยู่เล็กน้อย 

โชคดีที่มีรถผ่านมาให้โบกกลับ

แวะลงเดินเล่นตรงถนนนิมมานฯสุดฮิต

ก่อนที่จะไปประตูช้างเผือก

และแวะเวียนเที่ยนที่วัดโลกโมฬีใกล้ๆก่อนกลับที่พัก

เพราะเป็นวันวิสาขบูชาพอดี

ชาวเชียงใหม่มาเวียนเทียนไหว้พระกันหนาแน่น
ดีเหมือนกันที่ได้มาช่วงนี้
หากอยู่กรุงเทพฯ คงไม่ได้ออกมาทำหน้าพุทธศาสนิกชนแบบนี้แน่ๆ

วันรุ่งขึ้นตั้งใจจะเที่ยววัดวาอารามในเมืองให้ทั่ว

โดยเดินเท้ากันอย่างเดียว

เริ่มจากวัดอินทขีลสะดือเมือง

หอศิลปวัฒนธรรมเชียงใหม่และพิพิธภัณฑ์พื้นถิ่นล้านนา

ที่จัดแสดงงานได้สวยเชียวล่ะ

แล้วเดินเล่นต่อไปอีกสองสามวัด

เจอคุณป้าใจดีช่วยเดินไปส่งด้วย

หลังจากเดินหลงๆงงๆอยู่ ( อีกแล้ว ) 

ตอนบ่ายไปซื้อของฝากที่กาดวโรรส

กินข้าวเย็นอาหารเมืองเหนือที่ร้านในตำนาน 

เพราะโต๊ะเต็มเร็วมาก

ต้องมายืนรอตั้งแต่ร้านยังไม่เปิด

ตบท้ายด้วยเดินช็อปปิ้งหรรษาที่ถนนคนเดินวัวลาย

ที่เดินยาวเพลินตาเพลินใจ

เอาเข้าจริง 

เชียงใหม่ไม่เหมือนกับที่ฉันจินตนาการไว้นัก

มันออกจะคึกคักกว่าฉันคิดไว้หน่อย
นึกว่าจะเงียบเรีบยร้อยกว่านี้

แต่ในความรู้สึกของฉันก็ยังเป็นเมืองที่น่ารักและมีเสน่ห์ดี
ชอบที่สามารถเดินทะลุตามตรอกซอกซอยได้โดยง่าย

เวลาหมดเเล้ว

ยังมี่อีกหลายที่ที่ฉันอยากจะไปแล้วยังไม่ได้ไป

ไว้จะมาซ่อมอีกหลายๆหน

สุดท้ายนี้

ต้องขอบคุณเพื่อนเดินทาง

ที่ยอมมาสนุก  มาเหนื่อย ลำบากและหลงทางด้วยกัน :)