เคยไปเชียงใหม่ครั้งแรกเมื่อสิบปีก่อน
คราวนั้นไปลงรถไฟที่สถานีเชียงใหม่
แล้วนั่งรถต่อไปยังจังหวัดเชียงราย เพื่อไปออกค่าย
ขากลับมาก็ได้แต่แวะไนซ์บาซาร์ หาข้าวเย็นกิน ก่อนขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ
ยังไม่ได้เที่ยวเมืองเชียงใหม่ให้เต็มตา
หลังจากนั้นก็ตั้งใจว่าจะกลับไปเยือนเชียงใหม่อีกครั้งให้ได้
ยิ่งได้ดูหนังเรื่องโปรดอย่างเพื่อนสนิท
ยิ่งคิดอยากจะไปทุกที่ที่ปรากฏในหนัง
เหมือนอย่างทัวร์ตามรอยซีรีส์เกาหลี
แต่จนแล้วจนรอด
หลังจากที่คนรอบตัวต่างพากันไปทัวร์เชียงใหม่กันคนละหลายต่อหลายหน
คนอย่างฉันก็ได้แต่มองภาพถ่ายของคนอื่นตาละห้อย
คอยฟังเรื่องราวการเดินทางที่น่าประทับใจ
หาจังหวะจะไป แต่ไม่ได้ไปสักที
จนมาปีนี้นี่แหละ
ที่คิดว่ายังไงก็ตัองไปให้ได้
และแล้วในวันวาเลนไทน์ก็ได้ไปเชียงใหม่สมใจ
ภาพแรกที่ฉันจำได้ติดตาในเมืองเชียงใหม่ คือ ภาพคูเมือง
ที่มีน้ำพุพุ่งเป็นสายอยู่ตรงกลาง ( มองดีๆจะเห้นรุ้งในน้ำพุด้วย )
ซึ่งฉันนั่งรถแดงจากอาเขตวนไปวนมาอยู่หลายรอบ
แล้วยังงงๆอยู่ว่าอะไรอยู่ทิศไหนทางไหน
พอลงจากรถขนกระเป๋าลงไปฝากไว้ที่ที่พักได้
ก็เริ่มการเดินทางท่องเมืองของจริง
มาเที่ยวครั้งแรก
ฉันเลยไปที่เที่ยวยอดนิยมเสียก่อน
เริ่มจากพระธาตุดอยสุเทพ
ที่ทำเอาเวียนเศียรเวียนเกล้านิดหน่อย
เพราะคิดว่าขึ้นเขาแบบระยะทางเล็กน้อย
เลยไม่ได้เตรียมใจกับหลายๆโค้ง
นั่งมองน้องเด็กแว้นตรงทางขึ้นไปพระธาตุ
น้องๆมีหน้าที่คอยเรียงรองเท้านักท่องเที่ยวให้เป็นระเบียบเป็นที่เป็นทาง
เพื่อให้มองหาง่าย หยิบง่าย
เป็นงานเล็กๆที่ยิ่งใหญ่
ประทับใจ
ลงมาต่อด้วยสวนสัตว์เชียงใหม่
กะว่าจะเดินท่ามกลางมวลหมู่ไม้เขียวขจีสบายๆ
ทว่ามันเป็นทางเดินแบบค่อยๆไต่ขึ้นเขา
ทำเอาขอยอมแพ้แก่่กำลังขา ไปได้แค่ครึ่งสวนสัตว์เท่านั้น
ไว้คราวหน้าค่อยมาว่ากันต่อ
จากนั้นไปวัดอุโมงค์
ฉันชอบที่นี่มากๆ
เพราะเป็นโครงสร้างสถาปัตยกรรมแบบที่ฉันไม่เคยไปที่ไหนมาก่อน
เดินเล่นเย็นใจอยู่สักพักก็กลับ
แต่แอบหลงงงงวยกับทางอยู่เล็กน้อย
โชคดีที่มีรถผ่านมาให้โบกกลับ
แวะลงเดินเล่นตรงถนนนิมมานฯสุดฮิต
ก่อนที่จะไปประตูช้างเผือก
และแวะเวียนเที่ยนที่วัดโลกโมฬีใกล้ๆก่อนกลับที่พัก
เพราะเป็นวันวิสาขบูชาพอดี
ชาวเชียงใหม่มาเวียนเทียนไหว้พระกันหนาแน่น
ดีเหมือนกันที่ได้มาช่วงนี้
หากอยู่กรุงเทพฯ คงไม่ได้ออกมาทำหน้าพุทธศาสนิกชนแบบนี้แน่ๆ
วันรุ่งขึ้นตั้งใจจะเที่ยววัดวาอารามในเมืองให้ทั่ว
โดยเดินเท้ากันอย่างเดียว
เริ่มจากวัดอินทขีลสะดือเมือง
หอศิลปวัฒนธรรมเชียงใหม่และพิพิธภัณฑ์พื้นถิ่นล้านนา
ที่จัดแสดงงานได้สวยเชียวล่ะ
แล้วเดินเล่นต่อไปอีกสองสามวัด
เจอคุณป้าใจดีช่วยเดินไปส่งด้วย
หลังจากเดินหลงๆงงๆอยู่ ( อีกแล้ว )
ตอนบ่ายไปซื้อของฝากที่กาดวโรรส
กินข้าวเย็นอาหารเมืองเหนือที่ร้านในตำนาน
เพราะโต๊ะเต็มเร็วมาก
ต้องมายืนรอตั้งแต่ร้านยังไม่เปิด
ตบท้ายด้วยเดินช็อปปิ้งหรรษาที่ถนนคนเดินวัวลาย
ที่เดินยาวเพลินตาเพลินใจ
เอาเข้าจริง
เชียงใหม่ไม่เหมือนกับที่ฉันจินตนาการไว้นัก
มันออกจะคึกคักกว่าฉันคิดไว้หน่อย
นึกว่าจะเงียบเรีบยร้อยกว่านี้
แต่ในความรู้สึกของฉันก็ยังเป็นเมืองที่น่ารักและมีเสน่ห์ดี
ชอบที่สามารถเดินทะลุตามตรอกซอกซอยได้โดยง่าย
เวลาหมดเเล้ว
ยังมี่อีกหลายที่ที่ฉันอยากจะไปแล้วยังไม่ได้ไป
ไว้จะมาซ่อมอีกหลายๆหน
สุดท้ายนี้
ต้องขอบคุณเพื่อนเดินทาง
ที่ยอมมาสนุก มาเหนื่อย ลำบากและหลงทางด้วยกัน :)
