โกรธ

จริงๆแล้วฉันเป็นคนโกรธง่าย
พอเจออะไรมากระทบ
มันจะขึ้นมาวูบนึง
ถ้าพอรู้สึกตัวได้
ก็พยายามจะทำให้มันหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนถึงขั้นแสดงออก
คนอื่นๆที่ไม่รู้ เลยคิดว่าฉันเป็นคนโกรธใครไม่เป็น


ดูรายการที่นี่หมอชิต
ตอนที่สัมภาษณ์หมอโอ๊ค กับ โอปอล์
ชอบตอนที่โอปอล์เล่าถึงเวลาที่โอปอล์กำลังโกรธหรือกำลังจะเหวี่ยง
เขาจะเข้ามาจับมือโอปอล์
แล้วถามว่า

" พี่โอ๊คทำผิดขนาดนั้นเลยเหรอครับ "

ประโยคนี้เหมือนเป็นยันต์กันโกรธ
พอโอปอล์ได้ยิน
ก็จะเย็นลง


ฉันว่ามุกของหมอโอ๊คใช้ได้
มันสามารถเรียกสติกลับคืนมาได้เลยนะ
ยอมรับว่าบางทีผู้หญิงก็อีโมชั่นนอลไปหน่อย
อารมณ์มาเต็ม  อย่าได้ขวาง
ทว่ามาเจอคำพูดอะไรแบบนี้
สำหรับฉันแล้ว
มันช่วยทำให้หยุดคิด
จุดเดือดต่ำลง

ถึงขั้นสติมา ปัญญาเกิดเลยล่ะ 

ฉันคิดว่าดีเหมือนกัน
หากจะเอาประโยคนี้ไปใช้กับตัวเองบ่อยๆบ้าง
เวลาที่จะโกรธใคร
ให้ถามตัวเองสักหน่อย
ว่าอีกฝ่าย
ทำความผิดมากมายถึงขั้นต้องโกรธขึ้งขุ่นเคืองมีเรื่องมีราวมโหฬารเลยหรือ
โกรธกันไปทำไม
โกรธกันแล้วมันไม่น่าสนุกสักนิด
ถ้าเรื่องไหนพอให้อภัยกันได้ ก็ให้อภัยกันไป
เอาเวลาชีวิตและพลังงานไปทำอย่างอื่นดีกว่า

ว่าไหม

คุณลุงขายมันเผา

เคยเดินสวนกับคุณลุงขายมันเผาคนหนึ่ง
บนรถเข็นของคุณลุงเต็มไปด้วยมันกองใหญ่
บางส่วนเผาแล้ว บางส่วนยังไม่ได้เผา

ตอนนั้นเป็นเวลาค่ำ
คุณลุงค่อยๆเข็นรถบนทางเท้าขรุขระด้วยกำลังกายที่มี
หน้าตาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยและความเหนื่อยล้า
คาดว่าคงกำลังมุ่งหน้ากลับบ้าน
หลังจากที่ทำงานเหนื่อยยากมาทั้งวัน

ต่างกับฉันที่ออกจากบ้าน
มุ่งหน้าเข้าหาศูนย์การค้าใหญ่

ฉันเหลียวมองคุณลุงขายมันเผาจนคุณลุงเดินลับตา
เกิดคำถามหลายคำถามในใจ
คุณลุงจะทำยังไงกับมันเผาทียังขายไม่ได้
คุณลุงได้กำไรไหม
วันนี้คุณลุงจะมีเงินซื้อข้าวกินไหม
ที่บ้านลุงเป็นยังไง
ฯลฯ

จังหวะนั้น
ความรู้สึกผิดก็ก่อขึ้นในใจ

แม้ฉันจะไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรมากนัก
แต่ก็จัดว่าสามารถดำรงชีวิตอยู่ในเมืองหลวงได้อย่างไม่ลำบาก
ไม่ต้องคิดกังวลว่าพรุ่งนี้เช้าจะหาเงินมาได้ยังไง
บางครั้งถือว่ากินอยู่อย่างฟุ่มเฟือยเกินไปด้วยซ้ำ
ในขณะที่คนบางคนหาเลี้ยงชีพด้วยความยากลำบาก
เงินที่เขาหาได้ด้วยหยาดเหงื่อตลอดทั้งวัน
เท่ากับราคากาแฟของฉันแก้วเดียว

เวลาที่เห็นภาพชีวิตแบบนี้
ฉันมักจะรู้สึกผิดเสมอ
เหมือนว่าฉันใช้ชีวิตไร้สาระ

ฉันรู้สึกว่าบางครั้งตัวเองก็เป็นคนโชคดีเกินไป
ใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายเกินไป
จนไม่ค่อยได้นึกถึงคนอื่นๆ

ถ้าคิดแบบเข้าข้างตัวเอง
คุณลุงอาจจะมีความสุข
คุณลุงอาจจะพอใจและยอมรับในสิ่งที่เป็น
เหมือนกับเวลาที่ฉันเห็นเศรษฐีร้อยล้านพันล้าน
ใช้ชีวิตอย่างเพลินเพลิน
แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะอยากมีอยากเป็นเหมือนเขา

มีคนเคยบอกฉันว่า
สิ่งที่ฉันเป็นอยู่ มันไม่ใช่ความผิด
ปัญหาความเหลื่อมล้ำนี้มันไม่มีวันหมดไป
ฉันอาจจะทำอะไรเพื่อช่วยคนคนหนึ่งได้
แต่ยังมีคนอีกเป็นพันเป็นล้าน
ที่มีปัญหานี้เหมือนกัน
เราไม่สามารถช่วยทำให้ทุกคนมีฐานะ
มีคุณภาพชีวิตที่เท่าเทียมกันได้หมดทุกคน

นั่นมันทำให้ฉันรู้สึกแย่ยิ่งกว่า
เพราะบางครั้งฉันอยู่เฉยๆ

เวลาเห็นคนที่ลำบากกว่า
แล้วแต่ฉันไม่ได้ยื่นมือให้ความช่วยเหลืออะไร
มันเหมือนฉันเป็นคนประเภทเก่งแค่แสดงความรู้สึก
ปากบอกว่าเห็นใจ
ทว่าไม่ได้ลงมือทำอะไรเพื่อช่วยเหลือคนอื่น

อย่างในวันนั้น
ฉันสามารถเรียกคุณลุงเพื่อขอซื้อมันกองใหญ่ได้

แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ


ฉันเกลียดตัวเองตรงนี้แหละ

เรียงความเรื่องพ่อ

เมื่อสมัยอยู่ประถมสี่ เคยเป็นตัวแทนไปแข่งเขียนเรียงความจากภาพ
กติกาก็คือ
จะต้องเขียนเรียงความยาวหนึ่งหน้ากระดาษฟุลสแก๊ป
ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
โดยเรื่องที่เขียนจะต้องเกี่ยวกับภาพที่กรรมการกำหนดมาให้
ซึ่งผู้แข่งขันทุกคนจะได้เห็นภาพนั้นพร้อมกันในเวลาแข่ง

จำได้ว่านาทีที่กรรมการแปะภาพที่ใช้ในการแข่งขันลงบนกระดานดำ
คิดอะไรไม่ออกไปพักหนึ่ง
ไม่รู้ว่าจะเขียนหรือเรียงลำดับเรื่องราวอย่างไรดี
เป็นเด็กที่ไม่ได้มีความรู้กว้างขวาง ความจำล้ำเลิศ
หรือจินตนาการกว้างไกลอะไรนักหนา
เลยเขียนไปตามความรู้สึกและตามความทรงจำที่ได้เคยพบผ่านมา


ออกไปจากห้องแข่ง
คุณครูถามว่า ภาพที่เขาให้เขียน เป็นภาพเกี่ยวกับอะไร
แล้วเขียนเรื่องอะไรไปบ้าง

จำไม่ได้แล้วล่ะว่า เขียนอะไรไปในวันนั้น
แต่จำได้ติดตาว่า ภาพที่ใช้ในการแข่งขันนั้น
เป็นภาพนี้

เหตุผล

เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ฉันชอบเธอ
เพราะ
เขาชอบเธอ

มิรัยจัง

เมื่อปีที่แล้วไปงานนิทรรศการภาพมิรัยจังมา

อยากได้หนังสือภาพมาก แต่ว่าของหมด

จะซื้อที่ไหนก็ไม่มีขาย นอกจากในงาน

ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว

ยังคิดอยากได้หนังสือภาพเล่มนี้มาตลอด

จนเมื่อวาน

เดินไปร้านหนังสือโปรด

อยู่ๆก็อยากไปเดินโซนหนังสือภาษาญี่ปุ่น

ที่ปกติไม่ค่อยได้ข้ามไปดู

เดินเข้าไปเจอน้องหนูแก้มแดงคนหนึ่งยืนร้องไห้

เดาอาการแล้วคงพลัดหลงกับแม่

เธอเป็นเด็กหน้าตาน่ารัก 

ตาแป๋ว ตัดผมหน้าม้าตรง 

แถมมีน้ำมูกย้อย

ทำให้ฉันนึกถึงมิรัยจัง

เหล่าพนักงานต่างเข้ามาถามไถ่ จะช่วยประกาศหาผู้ปกครอง

แต่ติดขัดที่ความแตกต่างทางภาษา

เพราะหนูน้อยสื่อสารภาษาอังกฤษไม่ได้

จึงสอบถามข้อมูลลำบากนิดหน่อย

และแล้วก็มีคุณน้าชาวญี่ปุ่นคนหนึ่ง

เดินเข้ามาจับมือเด็กน้อย 

แล้วคุยด้วยภาษาเดียวกัน

จนเด็กน้อยหยุดร้อง

แล้วคุณน้าคนนั้นก็ช่วยตามหาคุณแม่ให้จนเจอ

มีการขอบคุณกันยกใหญ่

ใครที่อยู่บริเวณนั้นพากันดีใจตามไปด้วย 

พอเหตุการณ์เด็กหญิงแก้มแดงตามหาคุณแม่จบลง

สายตาเราก็ไปสบกับหนูน้อยแก้มแดงอีกคนหนึ่ง

บนชั้นวางหนังสือ

นั่นคือน้องมิรัยจังตัวจริง

ที่ฉันถวิลหามาแรมปี

เลยได้พาน้องมิรัยจังกลับบ้านมาด้วย

แถมได้เจอน้องมิรัยจังถึงสองคน

ถ้าอะไรที่เป็นของของเราจริงๆ

ยังไงมันก็ต้องเป็นของเราอยู่วันยังค่ำ

นะ

ตัดจบเลยแล้วกัน

ดีใจ  :)

ความรู้สุข

เมื่อวันก่อนขณะที่กำลังค้นหาของบางอย่าง
เลยได้หยิบกล่องโปสต์การ์ดขึ้นมาเปิดดู

แล้วนั่งอ่านโปสต์การ์ดเก่า
ทีละใบ
ทีละใบ
ไปเรื่อยๆ
เรื่อยๆ

มีความสุขชะมัด

คิดถึงคนส่งขึ้นมาติดหมัด


ความรู้สึกที่บางคนเคยให้ฉัน
มันเหมือนโปสต์การ์ด

ตอนแรกที่ได้รับก็ว่าดีใจ มีความสุขแล้ว

จนนานวันผ่านไป
พาให้ลืมไปแล้วว่าเคยได้รับความรู้สึกนั้น

พอได้กลับมาหวนนึกถึงมันอีกครั้ง
ทำให้ยิ้มไม่หุบ

อิ่มเอมกว่าตอนได้รับใหม่ๆซะอีก


:)

หัวชนฝา

ตอนเดินเข้าบ้าน
เห็นนกพิราบตัวหนึ่งเกาะอยู่บนขอบหน้าต่าง
พอฉันเดินเข้าไปใกล้
มันก็ตกใจบินหนี
แต่แทนที่มันจะบินออกมาด้านนอกตัวบ้าน
มันกลับบินเข้าหาผนัง

บินแล้วก็ติด
ไปไหนไม่รอด
กางปีกพึบพับ บินวนไปมาอยู่อย่างนั้นเป็นนาน

ทำให้ฉันเห็นภาพของคำพูดที่ว่า
ดื้อหัวชนฝา


บางครั้งเราก็ไม่รู้หรอกว่า
ทางที่เราไปมันไม่ใช่
ยังดึงดันเดินหน้าทั้งที่ไปต่อไม่ได้
ทั้งที่แค่หันเปลี่ยนทิศนิดเดียว
เราก็ไปไหนต่อไหนได้ตามใจเเล้ว

I will survive

ฉากหนึ่งที่ติดใจในหนังเรื่องพี่มากพระโขนง

เป็นฉากในงานวัดที่พี่มากกับนาคนั่งอยู่ด้วยกันบนชิงช้าสวรรค์

ระหว่างที่ชิงช้าค่อยๆเคลื่อนหมุนไป 

ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศแห่งความสุข

นาคได้เอ่ยพี่มากขึ้นมาว่า

" ถ้าวันนึงเค้าตายไป  ตัวเองจะอยู่ได้ไหม "

...

เมื่อไม่กี่วันมานี้ มีเพื่อนคนหนี่งแอบคิดออกมาดังๆว่า

เหนื่อย  

ถ้าแฟนอยู่ด้วยก็คงดี  จะได้มีคนคอยพึ่งพาอยู่ข้างๆ 

ชีวิตไม่ต้องลำบาก

ฟังผ่านๆไปตอนแรก 

รู้ว่ามันเป็นเพราะอารมณ์งอแงผสมความคิดถึงของผู้หญิง

เวลาที่ไม่ได้อยู่กับคนรัก

แต่พอตั้งใจที่จะคิดมาก

มันทำให้ฉันคิดว่า 

เราไม่ควรรู้สึกแบบนั้น 

เราไม่ควรอยากมีคนอยู่ข้างๆ  เพราะเราอยากจะสบาย

บ่อยครั้งที่ฉันมักนึกถึงเหตุการณ์ในอนาคต

สมมติว่าถ้าฉันต้องอยู่คนเดียวจริงๆ

ฉันจะใช้ชีวิตอย่างไรดี

ฉันควรเตรียมตัว เตรียมใจอย่างไรตั้งแต่วันนี้

ฉันลองนึกภาพตัวเองอยู่ในสถานที่ต่างๆ

ทำกิจกรรมต่างๆ

ในช่วงเวลาที่ยังมาไม่ถึง

มันทำให้ฉันรู้ว่า

ฉันจะต้องเจอปัญหาอะไรในวันข้างหน้า

ฉันจะต้องเตรียมตัวหรือพัฒนาตัวเองด้านไหน

ให้สามารถรับมือกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นได้

เวลาที่ฉันเห็นบางคนทำอะไรก็ต้องมีคนเคียงข้าง

กินข้าวคนเดียวไม่ได้ 

ไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้

ระหว่างที่รอนัด ก็ต้องโทรหาใครสักคนคุยด้วย

แม้แต่กระเป๋าถือของตัวเองก็ยังให้คนอื่นถือให้

ฉันมักจะเกิดความสงสัยบางอย่าง

มันคงเป็นความสงสัย

ในทิศทางตรงกันข้ามกับที่เขาสงสัย

ว่าทำไมคนประเภทฉัน

ถึงได้ทำอะไรโดยที่ไม่มีเพื่อน 

วิชาการใช้ชีวิตขั้นพื้นฐาน 101 ของฉัน

คือ ต้องสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง 

ฉันพยายามที่จะไม่พึ่งพาคนอื่นมากเกินไป

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน พ่อ แม่ คนรัก หรือใครก็ตาม

ถึงแม้เขาจะยินยอมพร้อมใจให้เราอย่างนั้น

( บางทีฉันไม่ชอบที่พ่อแม่ดูแลฉันดีมากไปด้วยซ้ำ 

เพราะมันทำให้ฉันเกียจคร้านและเคยตัว ) 

ฉันจึงชอบหัดไปไหนมาไหนเอง 

หัดทำอะไรต่อมิอะไรเอง

ทุกข์เอง

สุขเอง

ยิ้มเอง 

หัวเราะเอง  

ร้องไห้เอง 

ซับน้ำตาเอง

ฉันไม่ได้ปฏิเสธความสัมพันธ์

ไม่ได้หมายความว่าไม่พึ่งพา 

ไม่รับความช่วยเหลือจากใครเลย

เพราะมันเป็นไปไม่ได้ในการใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้

และไม่ได้หมายถึงการเห็นแก่ตัว 

นึกถึงแต่ตัวเอง 

แต่หมายถึงการที่ทำให้ตัวเองเป็นภาระกับคนอื่นน้อยที่สุด

ให้คนอื่นเป็นห่วงเราน้อยที่สุด

ใช้ชีวิตของเราไปให้ได้ ให้ดี

การที่มีคนอื่นมาร่วมชีวิตด้วยถือเป็นที่กำไร

ขาดเขาไปก็ไม่ขาดทุน

...

หลังจากที่อากงได้จากไป

ฉันรู้สึกคิดถึงยายมากเป็นพิเศษกว่าใคร

แม่บอกว่า ต่อไปนี้ พวกแม่ น้า ป้า 

คงต้องไปอยู่เป็นเพื่อนยายที่บ้านบ่อยๆในวันหยุด

ฉันไม่รู้ว่ายายเหงาไหม

เพราะเท่าที่เห็น

ยายเป็นผู้หญิงที่เข็มแข็งมาแต่ไหนแต่ไร

ตั้งแต่วันที่อากงเริ่มป่วยจนถึงทุกวันนี้

ฉันไม่เคยเห็นยายทำท่าเศร้าเลย

ยายยังคงยิ้ม หัวเราะ ใช้ชีวิตตามปกติ

เป็นยายที่น่ารัก

นั่นทำให้ฉันยิ่งรักยาย

และอยากจะเป็นให้ได้แบบยาย

...

ถ้าวันหนึ่งฉันไม่อยู่

เธอต้องอยู่ให้ได้

และอยู่อย่างมีความสุขด้วยนะ 

:) 

โต๊ะก็คือโต๊ะ

เราไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงใครได้หรอก 

Club Friday

ฉันไม่ได้เป็นแฟนรายการ Club Friday ของพี่อ้อยพี่ฉอด
รายการวิทยุอันฮอตฮิตติดลมสำหรับผู้ต้องการศิราณีด้านหัวใจ
พอเคยได้ยินได้ฟังเรื่องราวในรายการจากเพื่อนๆบ้าง
รู้สึกว่าแต่ละเคสที่มาออกอากาศ ล้วนแล้วแต่มีอาการสาหัส

ฉันเป็นคนไม่ค่อยเปิดเผยเรื่องราวความรักกับคนอื่นๆมากสักเท่าไหร่
ใช่ว่าจะเก็บเป็นลับลมคมในอะไร
แต่เวลาพูดเรื่องนี้ทีไร
มันรู้สึกขัดเขินระคนอายยังยังไงชอบกล
พูดไม่ออก ตอบไม่ถูก อ้อมๆแอ้มๆ

เลยชอบฟังเรื่องรักของคนอื่นมากกว่า

ฉันพบว่าในออฟฟิศเป็นห้องจัดรายการที่น่าสนใจเลยล่ะ
เพราะเราใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเพื่อนร่วมงานมากในแต่ละวัน
เราจึงได้เห็นกัน คุยกัน รู้จักกันในหลายแง่มุม

ช่วงไหนใครหน้าตาสดใส ดูสวยขึ้น ตาเป็นประกาย
อนุมานได้ว่ากำลังมีความรักหรือความรักดี
ในทางตรงกันข้าม
ใครที่ดูซึมๆ หน้าหมองๆ ตาบวมๆ
เดาว่าหัวใจไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่
เรื่องหัวใจมันมีอิทธิพลต่อร่างกาย
สามารถสังเกตได้ โดยเฉพาะถ้าเราได้พบปะกันบ่อยๆ
และยิ่งถ้าออฟฟิศไหนมีสาวๆเยอะ
รับรองได้ว่า จะต้องมีชั่วโมง Club Friday ในเวลาพักกลางวันกันอย่างแน่นอน

ฉันชอบช่วงเวลานี้นะ
มันทำให้เพื่อนร่วมงานเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน
คือ เป็นเพื่อนในชีวิตจริง

เรื่องปัญหาหัวใจเป็นปัญหาสากล
โดยเฉพาะกับผู้หญิง
ต่อให้เป็นเราใครมาจากไหน ไม่เคยรู้จักสนิทสนม
ถ้าได้เอ่ยถึงเรื่องราวความรักเมื่อไหร่
เราดูจะเข้าอกเข้าใจ
พร้อมเป็นเพื่อนที่ปรึกษากัน

สนิทกันมากขึ้น

คนที่เห็นว่าประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน
อาจเป็นคนที่ไม่ประสบความสำเร็จในด้านความรัก

คนที่เก่งกล้าสารพัด
กลายเป็นคนที่พ่ายแพ้แก่คนรัก

มันทำให้ฉันเห็นเรื่องราวความรักที่หลากหลาย
และเรียนรู้ได้จากคนใกล้ตัว

ทุกคนคงเคยสวมบทบาทเป็นพี่อ้อยพี่ฉอด
ฉันเองยอมรับว่าฉันเป็นที่ปรึกษาด้านนี้ที่ไม่ค่อยเอาไหน
เพราะฉันไม่ค่อยมีคำแนะนำหรือให้ความช่วยเหลือได้มากเท่าไหร่
นอกจากฟัง พยักหน้า แล้วพูดว่า
" ก็แล้วแต่แก
อะไรที่แกทำแล้วมีความสุขและในอนาคตแกจะไม่เสียใจ
ก็ทำไปเหอะ "


ไม่รู้สิ
ฉันว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องเฉพาะตัวมากๆ
แต่ละคนล้วนมีคำตอบในใจตัวเองอยู่แล้ว
อาจจะเพียงต้องการการยืนยันอะไรบางอย่างจากคนอื่นอีกนิดเท่านั้น

และที่สำคัญที่สุด
ที่ฉันคิดว่าฉันให้คำปรึกษาใครไม่ค่อยได้
เพราะลำพังแค่เรื่องของฉัน

ยังเอาตัวไม่ค่อยรอด

...

Note :

วันที่ยิ้มได้
อย่าลืมคนที่เคยไปร้องไห้กับเขา

( Credit : Pafun )

ดีที่สุด แย่ที่สุด

หากเป็นเมื่อก่อน
ถ้าฉันไม่ถูกใจอะไรในคนบางคน
ฉันอาจจะมองข้อดีของเขามากกว่าข้อเสีย
ถึงแม้เขาจะไม่ดีอย่างสองอย่าง
แต่ก็พยายามนึกถึงข้อดีของเขามากลบเกลื่อนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ถ้าเขาดีหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด อย่าง
ฉันก็สามารถให้อภัย
และปฏิบัติตัวต่อคนคนนั้นได้เหมือนปกติ

แต่มาตอนนี้ ฉันเลือกที่จะมองข้อเสียของเขามากกว่า
ฉันจะพยายามหาข้อเสียที่แย่ที่สุดของเขา
นึกถึงพฤติกรรมที่เลวร้ายที่สุดของของเขาเท่าที่จะนึกได้
ถ้าข้อเสียที่แย่ที่สุดข้อนั้น
ฉันทนมันไม่ไหว
ต่อให้เขามีข้อดีเป็นร้อย
ฉันก็ถอย


ฉันว่าถ้าคนเรารู้ถึงส่วนที่แย่ที่สุดของกันและกัน
สามารถเข้าใจและยอมรับในส่วนนั้นได้

สิ่งที่เหลือ
ย่อมไม่ใช่ปัญหา



พี่ที่ฉันรู้จักคู่หนึ่ง
ใช้ทฤษฎีนี้ในการสร้างความสัมพันธ์

พี่ชายไม่ได้ใช้โปรโมชั่น บริการทุกระดับประทับใจแก่พี่สาวในช่วงแรก
แต่เปิดเผยนิสัยด้านมืดของตัวเองตั้งแต่ต้น
ทำตัวเป็นกราฟในจุดต่ำสุด

พี่ชายบอกว่า ถ้าในระยะวัดใจ
พีสาวสามารถยอมรับเขาในด้านนี้ได้
ความสัมพันธ์นี้ก็รอด
เพราะต่อไป มันคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้ว
กราฟมันจะค่อยๆไต่ไล่ระดับสูงขึ้นไปเรื่อยๆ

พี่สองคนนี้จะแต่งงานกันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า
ไม่รับประกันว่า
วิธีนี้จะใช้ได้ผลกับทุกคู่ทดลองไหม
 แต่ฉันว่ามันก็เป็นวิธีคิดอีกแบบที่น่าสนใจดี

That moment

เคยคิดว่าเวลาที่ญาติสนิทหรือคนใกล้ชิดจะจากไป
มันจะมีลางบอกเหตุอะไรบางอย่าง
เช่น ของตกแตก ฝันถึงแล้วสะดุ้งตื่นจากฝัน
เหมือนอย่างในละคร
แล้วเราก็จะได้รู้ตัวก่อน

แต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย
ของแบบนี้มันไม่มีลางบอกเหตุ
เราไม่รู้เลยว่าเสี้ยววินาทีไหนที่เขาจากเราไป

ตอนนั้นหรือเปล่านะ
ตอนที่ก้มลงเก็บของที่หล่น
ตอนที่หม้อข้าวดีด
ตอนที่กำลังจ่ายเงินให้แม่ค้า
ตอนที่ก้าวขึ้นรถ
ตอนที่เปิดประตูบ้าน

ตอนไหนกัน
เพราะทุกอย่างมันเหมือนปกติเลย
ทั้งที่มันไม่ปกติ


ตั้งจะว่าจะไม่ร้องไห้
ไม่อยากทำให้คนที่อยู่ยิ่งเสียกำลังใจไป
แต่พอมาได้เห็นภาพของคนที่ฉันรักที่ฉันเองเคยถ่ายไว้
น้ำตามันก็ไหลออกมาเอง

พอนึกว่าถ้าได้กลับไปยืนอยู่ในสถานที่ในภาพถ่าย
ก็จะไม่มีคนคนนั้นอยู่แล้ว
แบบ
ไม่มีแล้ว
ไม่มีวันจะมีอีกแล้ว
ไม่มีวันที่เราจะได้ถ่ายภาพแบบนี้อีกแล้ว
เพราะไม่มีคนคนนี้แล้ว

คิดถึง
แล้วก็หยุดร้องไห้ไม่ได้

โลกบนฟ้าคงไม่เหงา
ไม่วุ่นวาย
ไม่มีอะไรที่ทำให้เจ็บปวดเหมือนโลกนี้
ดีใจที่คนที่ฉันรักได้ไปอยู่บนนั้นอย่างมีความสุข

...

พักผ่อนให้สบายนะคะ อากง
ไม่ต้องห่วงคนทางนี้
ทุกคนสบายดี
และดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกหลานของอากง


:')

เอ๋ วิ่งดิ

มันเริ่มต้นจากก้าวที่หนึ่ง ก้าวที่สอง ก้าวที่สาม
ด้วยความเร็วห้ากิโลเมตรต่อชั่วโมง
จนไปถึงก้าวที่พัน
ด้วยความเร็วหกจุดแปดกิโลเมตรต่อชั่วโมง

เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นดังเป็นระยะไม่ขาดสาย
ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
หยดเหงื่อกลั่นจากร่างกายผุดขึ้นเต็มใบหน้า
ไหลตามแรงโน้มถ่วงช้าช้าลงสู่ลำคอ
เรื่อยไปจนชุ่มแผ่นหลัง

ใช่
ฉันกำลังวิ่ง

ฉันไม่ชอบเล่นบาสเก็ตบอล เพราะมันต้องวิ่ง
ฉันไม่ชอบเล่นเทนนิส เพราะมันต้องวิ่ง
ฉันไม่ชอบเล่นฟุตบอล เพราะมันต้องวิ่ง

ฉันไม่ชอบการวิ่ง
ฉันพยายามหลีกเลี่ยงการวิ่ง

แต่ในวันนี้
ฉันประหลาดใจตัวเองที่ฉันกำลังมีความสุขกับการวิ่ง

...

เมื่อสมัยเรียนประถมสาม
ด้วยรูปลักษณ์ทางร่างกายที่ดูมีภาษีกว่าคนอื่น
ทำให้ฉันจับพลัดจับผลูไปเป็นนักกีฬาวิ่งของโรงเรียนโดยการเลือกของคุณครู
ทั้งที่ฉันเป็นคนวิ่งช้า

ฉันต้องซ้อมวิ่งทุกวันก่อนเข้าเรียนและหลังเลิกเรียนทุกวัน
เป็นเวลาไม่น้อยกว่าสามสัปดาห์
เป็นการเปิดประสบการณ์การวิ่งแบบยาวนานครั้งแรก

การวิ่งระยะไกลไม่ใช่ปัญหา
ฉันสามารถวิ่งเรื่อยๆได้นานๆ ตราบเท่าที่พลังยังเหลือ
แต่การวิ่งระยะสั้น ทำให้ฉันหวั่นใจ

ในวันที่แข่งขันวิ่งผลัดห้าคูณแปดสิบ
ทีมของฉันเข้าอันดับที่สี่จากห้า
ด้วยฝีมือไม้ผลัดที่สามผู้วิ่งช้าที่สุดในทีม
ซึ่งก็คือ ฉัน

ฉันบอกคุณครูว่า
ฉันทำได้ไม่ดีเป็นเพราะฉันปวดขา
แต่รู้ความจริงในใจดีว่า
มันเป็นเพราะฉันวิ่งไม่เก่ง
ฉันไม่มีใจให้กับการวิ่งแข่ง

แล้วฉันก็ปิดฉากชีวิตนักวิ่งของตัวเองนับแต่นั้น

ฉันไม่เคยลงสมัครวิ่งในกีฬาสีครั้งไหน
ไม่เคยลงวิ่งมาราธอนสนามใด

เว้นเสียแต่ในสนามเด็กเล่น


ฉันกลับมาวิ่งอีกครั้งตอนเรียนมัธยมต้น

อาของฉันเป็นนักวิ่ง

เมื่อฉันเอ่ยปากกับพ่อแม่ว่าอยากไปวิ่ง

ทุกเย็น อาจึงมาหาที่บ้าน ตามชี้ชวนของพ่อแม่เพื่อพาไปฉันวิ่ง

อาพาฉันวิ่ง 

วิ่ง 

วิ่ง 

วิ่งแบบจริงจัง

จนมือสมัครเล่นอย่างฉันเริ่มไม่สนุก

ประดุจกับต้องเรียนวิชาเลขสุดหินกันคุณครูที่ดุ

และชอบเรียกนักเรียนออกไปทำโจทย์หน้ากระดาน

มันเริ่มรู้สึกทรมาน

กับการหยิบรองเท้า ก้าวออกไปนอกบ้าน 

เหมือนวิ่งไปตามหน้าที่

ไม่รู้ว่าวิ่งไปทำไม

ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกลบกับการวิ่ง

แล้วฉันก็ห่างหายกับการวิ่งไปนาน
จะมีวิ่งบ้างเป็นครั้งคราว ตามกระแสคำชวนของเพื่อน
ชั่วครั้งชั่วคราว

ฉันโปรดปรานการออกกำลังกายในสายอื่นมากกว่า

ฉันออกไปเต้นแอโรบิก
ขี่จักรยาน
เดินทางไกล

แม้พี่ที่ฉันรู้จักนับถือหลายคน ตลอดจนเพื่อนฝูง
จะสนใจและเอาจริงเอาจังในการวิ่ง
จนทำฉันแอบมีใจอยากรีเทิร์นกลับไปหาตามกระแส

แม้คนสนิทชิดเชื้อ
จะเริ่มปัดฝุ่นรองเท้าแล้วออกวิ่ง

แม้ในรักเจ็ดปีดีเจ็ดหน
จะสอนว่าการวิ่งสามารถเปลี่ยนชีวิต

แต่ฉันตัดสินใจแล้วว่า
ถึงอย่างไรฉันก็จะไม่วิ่ง


จนเย็นวันหนึ่งขณะที่ฉันเข้าไปใช้บริการฟิตเนส
แล้วพบว่าอุปกรณ์อื่นถูกจับจองโดยนักออกกำลังไปหมด
เหลือเพียงแต่ลู่วิ่ง

ฉันลังเลใจอยู่นาน
กว่าจะก้าวข้ามผ่านความกลัวขึ้นไปยืนอยู่บนลู่วิ่ง

ภาพวันที่ฉันทนทรมานกับการวิ่ง
ก้าวเท้าไปโดยไร้ใจและปราศจากจุดหมาย
ยังฝังอยู่ในหัว

นาทีแรกถึงนาทีที่สาม
ฉันยังออกแรงด้วยการเดินก้าวยาว

จนมานาทีที่ห้า
ฉันหลับตาแล้วตัดสินใจออกวิ่ง

ก้าวต่อก้าว
นาทีต่อนาที

จนหลายชั่วโมง
หลายวัน
หลายสัปดาห์

ความกลัวได้สลายกลายเป็นความคุ้นเคย
ความคุ้นเคยได้ก่อตัวกลายเป็นความกล้า

ไม่น่าเชื่อว่า
ทุกวันนี้ฉันกลายเป็นคนที่เสพติดการวิ่ง

ในวันธรรมดา
ฉันรีบเลิกงานเพื่อที่จะไปวิ่ง
ในวันหยุด
ฉันรีบตื่นเช้าเพื่อที่จะไปวิ่ง

ฉันเคยกลัวการวิ่งใจจะขาด

เพราะการวิ่งคือสิ่งที่ฉันไม่ถนัด
เพราะการวิ่งทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองด้อยกว่าคนอื่น
เพราะการวิ่งทำให้ฉันเหนื่อยจนทนไม่ไหว
เพราะการวิ่งทำให้ฉันต้องกระหืดกระหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย
แทนที่จะได้หายใจอย่างสบาย
เพราะการวิ่งทำให้ฉันยอมแพ้ง่ายๆ  ไม่คิดสู้แม้แต่ศักยภาพของตัวเอง

ฉันไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ฉันกลับมาสนุกกับการวิ่ง

ฉันอาจจะวิ่งเพราะเป็นกีฬาที่ไม่ต้องพึ่งพาใครหรืออุปกรณ์อื่นใด
ฉันอาจจะวิ่งเพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของการหนีปัญหา
ฉันอาจจะวิ่งเพราะมันช่วยเยียวยาความเศร้าในจิตใจ
ฉันอาจจะวิ่งเพราะอยากสุขภาพดี หน้าตาสดใส
ฉันอาจจะอยากวิ่งเพราะอยากกลายเป็นคนใหม่ คนที่ฉันไม่เคยคิดจะเป็น
ฉันอาจจะวิ่งเพราะฉันรู้สึกเป็นอิสระ
ฉันอาจจะวิ่งเพราะฉันรู้สึกว่าฉันได้เอาชนะอะไรบางอย่าง

และจากเหตุผลข้อสุดท้าย
ฉันได้เรียนรู้แล้วว่า
การวิ่ง
ไม่ได้เป็นกีฬาที่จะเล่นเพื่อเอาชนะใคร

นอกจากเพื่อชนะใจตัวเอง

About time

ฉันชอบฉากที่พระเอกกับนางเอกอยู่ด้วยกัน 

ตอนนั้นเป็นเวลาเช้าแล้ว  ถึงเวลาที่ต้องตื่น 

พระเอกลุกขึ้นมา  จะปลุกให้นางเอกตื่นไปดูแลลูกๆ 

แต่แล้วก็ฉุกคิด  

พร้อมตัดสินใจได้ว่า 

ให้นางเอกนอนต่ออีกสักนิดดีกว่า  

ตัวเองขอเสียสละไปเป็นคนที่ดูแลลูกเอง

เพราะอยากทำเพื่อคนที่ตนรัก อยากใช้วันเวลาให้มีค่าที่สุด

มันเป็นอะไรเล็กๆน้อยๆที่น่ารักดี

การเลือกที่จะทำหรือไม่ทำบางสิ่ง

มันห่างกันแค่นิดเดียว

แต่ผลของมันแตกต่างกันเยอะ 

ถึงแม้เราอาจจะไม่รู้สึกถึงผลต่างนั้นก็ตาม

เพราะมันต้องมองด้วยสายตาของผู้ดูเหตุการณ์

ไม่ใช่เจ้าของเหตุการณ์

สิ่งที่ฉันติดใจในหนังเรื่องนี้

คือ ประเด็นที่ว่า 

หากเราคิดได้ว่าตัวเราเองในอนาคต  

จะเกลียดตัวเองที่ทำบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะทำในตอนนี้  

จะอยากย้อนเวลากลับมาแก้ไขมันใหม่ 

ก็จงอย่าทำมันเสียตั้งแต่ตอนนี้

บางทีฉันรู้สึกตัวนะว่า 

สิ่งที่ฉันกำลังจะทำ จะพูดต่อไปนี้

ถ้าฉันทำหรือพูดออกไปแล้ว  ฉันต้องเสียใจทีหลังแน่ๆ 

แต่ฉันก็ยังตัดสินใจทำ

ด้วยเหตุผลด้านอารมณ์  ที่ฟังดูแล้วออกจะเห็นแก่ตัวไปหน่อย

การที่จะใช้ชีวิตเหมือนทุกวันเป็นวันสุดท้าย

ทำดีกับทุกคนเหมือนว่าเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกในวันพรุ่งนี้

ไม่ใช่เรื่องง่าย

เพราะในแต่ละวันเราค้องพบเจอเรื่องราวทั้งสบอารมณ์

และไม่สบอารมณ์มากมาย

กว่าทุกอย่างในแต่ละวันจะตกตะกอนจนรู้แจ้งใจ 

หัวก็ถึงหมอนเสียแล้ว

การคิดได้ ตระหนักรู้ได้

ใช่ว่าจะสามารถทำได้

และใช่ว่าจะไม่สายเกิน

ร้านหนังสือเล็กๆ

อยากทำทริปไปตระเวนเยี่ยมเยียนร้านหนังสือเล็กๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาร้านหนังสือเดินทาง ของพี่โยและพี่หนุ่ม

หลังจากได้ยินได้เห็นเรื่องราวมานาน

ร้านหนังสือน่ารัก  

สองฝั่งผนังแออัดไปด้วยหนังสือที่ยืนเข้าเเถวกันเป็นระเบียบ

มีโต๊ะตรงกลางร้านให้นั่ง 

จิบกาแฟไปพลาง เลือกหนังสือไปพลาง

นักอ่านแวะเวียนมาไม่ขาดสาย

คุยกันกับเจ้าของร้านได้อย่างสนิทสนม

เวลาที่ซื้อหนังสือที่นี่ จะไม่แถมถุงพลาสติก

แต่คุณพี่เจ้าของร้านจะบรรจงห่อหนังสือด้วยกระดาษ

พร้อมประทับตราร้านให้อย่างดี

ทำให้แกะด้วยความระมัดระวัง

...

วันรุ่งขึ้นไปซื้อหนังสือที่ร้านแพร่พิทยา

ร้านหนังสือที่เคยมี่พื้นที่เยอะ หลากหลายสาขา

ปัจจุบันนี้ลดลงมาเหลือสาขาไม่มากนัก

เป็นร้านที่มีหนังสือเยอะจริงๆ 

ทั้งวิชาการและสันทนาการ

เข้ามาตามหาหนังสือกี่ครั้งก็ไม่ผิดหวัง

แถมคุณป้าพนักงานขายยังน่ารัก

บริการด้วยความเอาใจใส่ ยิ้มแย้มแจ่มใส

ถามหาหนังสืออะไรก็ตอบได้ หาให้เร็วไว

ช่วยแนะนำหนังสือ จนใจอ่อนซื้อตามไปหลายเล่ม

เหมือนเวลาซื้อของตามร้านโชห่วยแถวบ้าน

ประทับใจ :) 

มือสอง ลองขาย

วันนี้ที่ออฟฟิศมีงานขายของมือสอง  
ฉันอยากลองขายมานานแล้วเลยไปสมัครขายดู
เห็นว่าครั้งที่แล้วงานคึกคักพอสมควร 
น่าจะพอขายอะไรเล็กๆน้อยๆได้บ้าง

เริ่มขายประมาณห้าโมง
มีพี่ๆน้องๆที่ออฟฟิศลงไปช่วยให้กำลังใจกันอย่างคับคั่ง
ของชิ้นแรกที่ขายได้คือหนังสือท่องเที่ยว
ต่อมาก็เป็นเสื้อผ้า กระเป๋าที่เหมาไปเกือบหมดแผง
ชอบเวลาที่มีคนต่อเก่งๆมาซื้อ แม้จะต้องขายขาดทุนยับเยินกว่าเก่า
แต่มันทำให้บรรยากาศการขายมีชีวิตชีวา เวลาเจรจาต่อรองกันสองฝ่าย
( การซื้อของโดยไปกันหลายๆคน แล้วช่วยกันรุมต่อราคา 
ขอบอกว่า ทำให้แม่ค้าหวั่นไหวมาก ) 

ของที่ฉันคิดว่าจะไม่มีคนซื้อ กลายเป็นของที่ขายดี แล้วก็ขายได้ง่ายๆ
ส่วนของดีๆ ขายราคาพิเศษแบบหาไม่ได้ในโลกหล้า กลับไม่มีคนซื้อ
( มันทำให้ฉันเกิดความสงสัย เหมือนกรณีที่เห็นว่า
เพื่อนคนนี้ดีจัง น่ารักจัง ทำไมไม่มีแฟน ทำไมไม่มีใครตาถึง )ขายอยู่ประมาณสองชั่วโมง
คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ 
คงเพราะเป็นวันศุกร์แถมบรรยากาศอึมครึมฝนจะตกด้วย
ไม่ได้ได้กำรี้กำไรอะไร แถมยังต้องหอบของกลับบ้านไปอีก
แต่ได้ประสบการณ์แปลกใหม่ สนุกสนานมากมายบทเรียนวันนี้สอนให้รู้ว่า
ของที่แพงที่สุด ไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคา

แต่ของที่แพงที่สุด
คือ ของที่ซื้อมาแล้วไม่ได้ใช้