รำพันลำพูน

ไม่ค่อยรู้จักลำพูน 

ไม่ค่อยได้ยินว่าใครไปเที่ยวลำพูน

แถมยังไม่มีเพื่อนคนลำพูนสักคนด้วย

เลยไม่ค่อยได้มีโอกาสได้ฟังเรื่องราวของเมืองนี้สักเท่าไหร่

จำได้แค่มีพระธาตุหริภุญชัย 

เป็นเมืองใหญ่ที่รุ่งเรืองในอดีต ซึ่งมีพระนางจามเทวีปกครอง

และรู้ว่าเป็นเมืองแห่งที่ตั้งของโรงงานมันฝรั่งทอดที่นิยมกันนักหนา

นอกจากนั้นนึกไม่ออกแล้วจริงๆ 

แต่แล้วโอกาสก็มาเคาะถึง inbox ใน facebbok
เมื่อมีพี่จัดทริปไปเที่ยวลำพูน
ฉันจึงไม่รีรอที่จะตอบตกลง
แถมทริปนี้ไม่ใช่ทริปท่องเที่ยวธรรมดา
เพราะเรามี อ.เพ็ญสุภา สุขคตะ  ผู้เชี่ยวชาญจังหวัดลำพูน
มาเป็นวิทยากรและนำพวกเราเที่ยวชมเมือง

ไม่ผิดหวังที่ตัดสินใจมา

ลำพูนเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานมาก

จึงเต็มไปด้วยโบราณสถาน วัดวาอาราม

มีชมได้อิ่มหนำ

แถมแต่ละแห่งก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

มีความเก๋ไปคนละแบบ ไม่ซ้ำที่ไหน 

อ. เพ็ญสุภา เล่าเรื่องราวลำพูนให้พวกเราฟังได้สนุกสนานมาก

ไม่น่าเชื่อว่าเมืองที่หลายคนมองผ่านจะเต็มไปด้วยสิ่งน่าสนใจ

จบทริปด้วยความประทับใจ (มาก)
สนุกสนานได้ความรู้เต็มเปี่ยม
เสียดายที่หลายสิ่งกำลังจะหายไป
ถ้าไม่ได้มาตอนนี้
มาอีกทีอาจจะไม่มีอีกแล้ว

การเปลี่ยนแปลงเป็นธรรมดาโลกนี่เนอะ

...

ฉันเกลียดเวลาที่ฉันกลายเป็นคนแบบที่ฉันเกลียด

Dengue Fever

เห็นข่าวดาราหนุ่ม ปอ ทฤษฎี เข้าโรงพยาบาลเพราะเป็นโรคไข้เลือดออก
ตอนนั้นรู้สึกตกใจ ไม่น่าเชื่อว่าอาการจะรุนแรงมาก
ฉันแอบหวั่นอยู่เหมือนกัน 
เพราะวันดีคืนดีที่บ้านก็มียุงบินอวดโฉมไปมาเป็นระยะ
แต่คิดว่าคงไม่เป็นไร

อยู่ดีๆ มีอาการไข้สูง ปวดหัวหนักมาก
ไม่ได้เอะใจ ไปทำงาน ทำนู่นทำนี่ตามปกติ
จนเวลาผ่านไปสองสามวัน ไข้ไม่ลดสักที
จึงตัดสินใจไปตรวจที่โรงพยาบาล

และแล้วก็โดนจนได้กับเชื้อไวรัสเด็งกี่
ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างฉันจะเป็นโรคตามกระเเสกับเขาด้วยเหมือนกัน
หมอเลยสั่งให้หยุดงาน นอนพักอยู่บ้าน
ต้องทำตามนั้น ดื้อไม่ได้
เพราะเมื่อยตัว ปวดหัว เพลีย มีไข้ตลอด
อาหารก็กินได้น้อยมาก ต้องคอยดื่มน้ำและน้ำเกลือแร่

ช่วงที่ต้องระวังมากคือช่วงไข้ลด
เกล็ดเลือดจะต่ำ และอาจเกิดอาการช็อคได้
ฉันไม่ได้กลัว เพราะรู้สึกว่าตัวเองยังไหวอยู่
เลยรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ไม่ได้ไปนอนที่โรงพยาบาลสักคืน
อาศัยว่าคอยเจาะเลือดไปให้หมอตรวจดูเกือบทุกวัน
แขนพรุนไปเลย

แอบตื่นเต้นเหมือนกัน
อยากเห็นว่าจุดแดงๆที่เขาว่ากันจะออกมาเป็นแบบไหน
เป็นลาย polka dot หรือเปล่านะ

ฉันออกจุดไม่เยอะ
มีตรงแขนขานิดหน่อยเอง
รู้สึกไม่สมศักดิ์ศรี อุตส่าห์เป็นทั้งที
ไม่เหมือนบางคนที่ขึ้นเป็นปื้นแดงๆ

กว่าจะฟื้นไข้ก็นานเลย
พักเป็นอาทิตย์
น้ำหนักลดไปสองกิโล โดยไม่ต้องกินยาลดวามอ้วน ไม่ต้องอดอาหาร
แค่นอนนิ่งๆ
นับว่ายังดีที่ฉันไม่ได้เป็นหนัก ทั้งที่มีภูมิต้านทานโรคต่ำ

หลังจากที่ร่างกายต่อสู้กับไวรัสไป
ต้องฟื้นฟูอย่างเร่งด่วน
กลับมากินอาหารชดเชยส่วนที่สึกหรอ
แต่ยังไม่ได้ลองออกไปวิ่งเลย กลัวจะหน้ามืดเสียก่อน

ต่อไปนี้ต้องระวังมากขึ้น
ทำตัวก๋ากั่น ปล่อยให้ยุงกัดมากไม่ได้
แถมต้องติดมุ้งลวดที่บ้านเพิ่ม
เพราะหากเป็นซ้ำสองจะลำบาก


ยุงลายนี่มันร้ายจริงๆ