มาน่านครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว
ไม่รู้เป็นเพราะครั้งก่อนได้ไปลอดประตูที่วัดภูมินทร์ไว้หรือเปล่า
จึงได้กลับมาเยือนอีกหน
ครั้งนี้ได้ไปทั้งสถานที่ที่เคยไปมาแล้ว
และสถานที่ที่ยังไม่เคยไป
น่านกำลังเติบโตขึ้น
จากเมืองเงียบๆที่ไม่ค่อยมีคนนึกถึง
กลายเป็นจุดหมายในฝันของใครหลายคน
ช่วงเวลาห่างกันเพียง 1-2 ปีหลายที่ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว
ต้นไม้ที่เคยปลูกถูกโคนไป
สิ่งก่อสร้างแบบใหม่มาแทนของเก่า
ทำให้ฉันยิ่งคิดอยากจะรีบไปเยือนสถานที่อีกหลายเเห่ง
อยากไปยืนอยู่นำหน้าการเปลี่ยนแปลง
อยากไปเห็นสภาพดั้งเดิมด้วยตา
ก่อนเวลาจะพาให้อะไรบางอย่างในที่นั้นหายไป
ได้ทำความรู้จักกับคนใหม่ๆ
และสนิทกับคนที่รู้จักผิวเผินมากขึ้น
โดยเฉพาะน้องคนหนึ่ง
ทำให้ฉันรู้สึกว่าเด็กรุ่นใหม่นี่เก่งจัง
พวกรุ่นพี่นี่ต้องหัดพัฒนาตัวเองบ้าง
อาหารเหนือที่น่านอร่อยดีรสชาติไม่จัดจ้านมาก
กลมกล่อมกลางๆ
ทริปนี้ชิมไปหลายอย่าง
รวมถึงแวะไปร้านกาแฟจ๊างน่าน
ร้านกาแฟและร้านนมที่เจ้าของน่ารัก
เอื้อเฟื้อสถานที่และอำนวยความสะดวก
ในการฟังเรื่องเมืองน่านจากคนท้องถิ่นอย่างสนุกและได้ความรู้
แวะไปสถานีรถไฟเล็กๆ
สถานีรถไฟวิวสวยที่น้อยคนจะได้เดินทางไปเห็น
ทุกครั้งที่ได้ไปเยี่ยมเยือน
เจ้าหน้าที่จะต้อนรับขับสู้พวกเราอย่างดี
อธิบายข้อมูลต่างๆอย่างเต็มใจ
ฟันเฟืองเล็กๆในระบบรถไฟไทย
ผู้ซึ่งอยู่ในที่อันห่างไกลและไม่สะดวกสบาย
เป็นผู้ยิ่งใหญ่ในสายตาฉัน
ลืมลอดประตูที่วัดภูมินทร์
ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเยือนที่นี่อีกไหม
แต่ยังไม่ได้ไปประทับรอยเท้าในหลายพื้นที่ในน่าน
ยังไงคงได้มาอีกแน่นอน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น