อาหารสิ้นคิดประจำตัวฉันคือข้าวผัดกะเพรา
(ถ้าแถมไข่ดาวกรอบด้วยสักฟองจะยิ่งเยี่ยมยอด)
ไปไหนมาไหนคิดอะไรไม่ออกก็สั่งข้าวผัดกะเพรา
ฉันว่ามันเป็นอาหารจานเผ็ดที่ยังอยากกินแม้จะอากาศร้อน
และต้องทรมานกับกลิ่นชวนจามระหว่างแม่ค้าผัด
ฉันว่ามันครบครันด้วยคุณค่าทางอาหารจากแป้ง โปรตีน ไขมัน
ตลอดจนไฟเบอร์จากใบกะเพราที่มาพร้อมสรรพคุณช่วยขับลม แก้จุกเสียด
ในกรณีที่เอร็ดอร่อยรีบกลืนโดยไวไม่ทันเคี้ยวให้ละเอียด
ยังจำกะเพราน้อยที่ฉันปลูกไว้ริมระเบียงได้หรือเปล่า
ตอนนี้ต้นสูงชะลูดยืดยาว เอนเข้าหาแสงแล้ว
ฉันเลยคิดว่าได้ฤกษ์ที่จะเด็ดมาเชยชิมเสียหน่อย
ก่อนที่มันจะร่วงโรยราไปตามอายุขัยกลางวันนี้เลยเข้าตลาดติดแอร์
เลือกกระเทียมกลีบอวบ น้ำมันมะกอกขวดใหม่
เนื้อหมูสับ ไข่ไก่ไว้ทำไข่ดาว
พริกมีอยู่แล้วในตู้เย็น กะเพราะเอื้อมเด็ดในกระถาง
เมื่อไตร่ตรองดูแล้วว่ามีเครื่องปรุงครบ
ก็รีบสาวเท้ากลับบ้าน
โดยไม่ร่ำไร
หยิบกระทะมาตั้ง
เทน้ำมันมะกอกลงไป รอให้ไฟร้อน
ตอกไข่ใส่ คอยระวังระไวน้ำมันที่ดีดเด้งดังฉ่า
จนไข่สุกได้ที่ตามต้องการ
ตักขึ้นพักไว้
เติมน้ำมันลงไปอีกนิดไม่ให้ติดกระทะ
ฉันชอบผัดกะเพราแห้ง ไม่ฉ่ำน้ำมันมาก
ใส่กระเทียมกับพริกที่หั่นพอเป็นพิธีลงไป
ทันใดนั้นก็ก่อเกิดปฏิกิริยาทางเคมีชีวภาพ
กลิ่นฉุนปะทะจมูกจนฉันต้องหันหน้าหนีไปอีกทาง
เสียงจามดังมาสองสามหน
จากนั้น ตามด้วยการเทหมูสับ
เคาะป๊อกๆแป๊กๆ ผัดจนสุก
เหยาะน้ำปลานิด ซอสและน้ำหน่อย
โรยใบกะเพราให้เยอะจุใจ
คลุกให้กลิ่นซ่านัวไปกับเนื้อหมู
เพิ่งได้สูตรใหม่มาว่าถ้าทำให้ใบกะเพราะช้ำเล็กน้อย
กลิ่นของมันจะหอมยิ่งขึ้น
ทว่ากระทะนี้ฉันมือไวใส่ใบกระเพราะไปก่อนแล้ว
อดพิสูจน์ว่าจริงเท็จประการใด
พอผัดกระเพราหอมชวนหิวจนทนไม่ไหวแล้ว
หยิบจานที่มีข้าวราดไข่ดาวมาใกล้
ใช้ตะหลิวตักผัดกระเพราราดข้าว
ควันขึ้นฉุย
ปิดเตา ปิดจ็อบ
เอาจริงๆ
รสชาติกะเพราที่ฉันทำไม่ได้อร่อยล้ำเลิศลอยชั้นฟ้าอะไรเลย
สั่งคุณป้าข้างบ้านยังถูกและอร่อยกว่า
ทว่ามันเป็นความดีใจของแม่บ้านไมโครเวฟอย่างหนึ่งนะว่า
ได้กินอาหารจากผักที่เฝ้าฟูมฟักปลูกเอง
( แบบขาดๆเกินๆ รดน้ำจนล้นบ้าง ลืมรดน้ำบ้าง สภาพร่อแร่ )
ไม่ได้เผ็ดพริก
เพราะใส่ไปแค่สองสามเม็ด
แต่น้ำตาจะไหล
(เว่อร์เนอะ)
ถ้าระเบียงยังเหลือที่วางกระถาง ปลูกพริกอีกซักต้นสิครับ ^^
ตอบลบว่าจะลองดูค่ะ :)
ตอบลบตอนพี่เปิดมา น้ำตาแทบไหล
ตอบลบเที่ยงคืน ยี่สิบเอ็ด หิวมากค่ะ
ตัดสินใจ อ่านก็อ่าน ฮ่าๆๆๆ
ปกติพี่กินผัดกะเพราแทบไม่ได้เลยค่ะ
พี่ผัดเองก็กินไม่ได้ บางเจ้าผัดก็กินไม่ได้
บางทีถึงขั้นต้องทน ๆ กินไปเพราะง่าย ๆ สั่งตามคนข้าง ๆ จะได้กินด้วยกัน
แล้ววันหนึ่ง พี่ก็พบผัดกะเพราที่อร่อยจนพี่อยากตะโกนออกมาดัง ๆ
เป็นร้านที่มีแต่หลังคา เปิดอยู่ตรงสองแถวไปเขาตะเกียบ
พี่ไปเจอตอนที่พี่ไปเขาตะเกียบครั้งแรก
ไม่รู้เขาทำยังไงนะ พี่ประทับใจมาก
หลายปีผ่านไป กลับไปหาร้านอีกครั้งก็ไม่พบแล้ว
ก็มาประทับใจกะเพราแถวชะอำอีกครั้ง
คราวนี้ กินกะเพราได้แทบทุกร้านเลย
อร่อยมาก ๆ
จนทุกวันนี้ ถ้าไปแถวนั้นก็อยากกินแต่กะเพรานะคะ
ทั้งที่คนอื่นไปกินอาหารทะเลอะไรกัน
ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะว่าเขาผัดแตกต่างจากทางกรุงเทพฯ ตรงไหน
ทำไมร้านแถวกรุงเทพฯ (ที่พี่อยู่) พี่ถึงกินไม่ค่อยได้
ขอย้ำว่า พี่ผัดเองก็กินไม่ได้ค่ะ ไม่อร่อยพอกัน ฮ่าๆๆๆ
เล่ายาวไปหน่อยนะคะ >_<