" อาตมาชอบเล่าเรื่องหนึ่งอยู่บ่
เป็นเรื่องจากรายการโทรทัศน์
เกี่ยวกับเด็ก 3 คนที่กำลังขนของขึ้นรถไฟ
รถไฟนั้นมีเวลาออกที่แน่นอน
เด็กๆ ก็รีบขนของ แต่วันนั้นเป็นวันที่สมจิตร จงจอหอขึ้นชก
เด็กสองคนเป็นผู้ชายอายุราวสิ
เด็กอีกคนเป็นผู้หญิงรุ่
พิธีกรถามเด็กผู้หญิงว่า คิดยังไงที่เพื่อนเขาทิ้
เด็กผู้หญิงบอกว่า ก็เห็นใจเขา เพราะเขาเป็นแฟนมวยของสมจิตร
หนูไม่ใช่แฟนสมจิตร หนูก็ทำงานของหนูไป
พิธีกรถามแหย่อีกว่า
แล้วหนูไม่โกรธไม่ด่าว่
เด็กตอบว่า
หนูขนของขึ้นรถไฟ หนูก็เหนื่อยอย่างเดียว
ถ้าหนูโกรธหรือด่าว่าเขาด้วย หนูก็เหนื่อยสองอย่าง
เด็กคนนี้เลือกที่จะเหนื่อยอย่
เพราะถ้าไปโกรธ ไปด่าว่าเพื่อนก็จะเหนื่อยใจด้
- พระไพศาล วิสาโล -
บ่อยครั้งที่ฉันพยายามจะไม่เอ่ยปากบ่นเรื่องที่ไม่พึงใจ
การบ่นไม่ได้ช่วยอะไร
ขณะบ่นอาจคิดว่าการได้ปลดปล่อยความคับข้องใจออกมา
จะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น
แต่พอบ่นจบ
กลับไม่เป็นอย่างนั้น
สุดท้ายแล้ว พลังลบก็กลับมาทำร้ายตัวเราเอง
จากเดิมที่เหนื่อยกับเรื่องเดียว
ก็ต้องมาเหนื่อยกับการจัดการความโกรธที่มาพร้อมกับการบ่น
เหนื่อยกับสภาพร่างกายที่เปลี่ยนไปเพราะอารมณ์
เหนื่อยกับการทำร้ายตัวเอง ด้วยการคิดวนเวียนเรื่องเดิมอีกครั้ง
ยิ่งบ่น ก็ยิ่งเหนื่อย
และไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น