มิรัยจัง

เมื่อปีที่แล้วไปงานนิทรรศการภาพมิรัยจังมา

อยากได้หนังสือภาพมาก แต่ว่าของหมด

จะซื้อที่ไหนก็ไม่มีขาย นอกจากในงาน

ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว

ยังคิดอยากได้หนังสือภาพเล่มนี้มาตลอด

จนเมื่อวาน

เดินไปร้านหนังสือโปรด

อยู่ๆก็อยากไปเดินโซนหนังสือภาษาญี่ปุ่น

ที่ปกติไม่ค่อยได้ข้ามไปดู

เดินเข้าไปเจอน้องหนูแก้มแดงคนหนึ่งยืนร้องไห้

เดาอาการแล้วคงพลัดหลงกับแม่

เธอเป็นเด็กหน้าตาน่ารัก 

ตาแป๋ว ตัดผมหน้าม้าตรง 

แถมมีน้ำมูกย้อย

ทำให้ฉันนึกถึงมิรัยจัง

เหล่าพนักงานต่างเข้ามาถามไถ่ จะช่วยประกาศหาผู้ปกครอง

แต่ติดขัดที่ความแตกต่างทางภาษา

เพราะหนูน้อยสื่อสารภาษาอังกฤษไม่ได้

จึงสอบถามข้อมูลลำบากนิดหน่อย

และแล้วก็มีคุณน้าชาวญี่ปุ่นคนหนึ่ง

เดินเข้ามาจับมือเด็กน้อย 

แล้วคุยด้วยภาษาเดียวกัน

จนเด็กน้อยหยุดร้อง

แล้วคุณน้าคนนั้นก็ช่วยตามหาคุณแม่ให้จนเจอ

มีการขอบคุณกันยกใหญ่

ใครที่อยู่บริเวณนั้นพากันดีใจตามไปด้วย 

พอเหตุการณ์เด็กหญิงแก้มแดงตามหาคุณแม่จบลง

สายตาเราก็ไปสบกับหนูน้อยแก้มแดงอีกคนหนึ่ง

บนชั้นวางหนังสือ

นั่นคือน้องมิรัยจังตัวจริง

ที่ฉันถวิลหามาแรมปี

เลยได้พาน้องมิรัยจังกลับบ้านมาด้วย

แถมได้เจอน้องมิรัยจังถึงสองคน

ถ้าอะไรที่เป็นของของเราจริงๆ

ยังไงมันก็ต้องเป็นของเราอยู่วันยังค่ำ

นะ

ตัดจบเลยแล้วกัน

ดีใจ  :)