คุณลุงขายมันเผา

เคยเดินสวนกับคุณลุงขายมันเผาคนหนึ่ง
บนรถเข็นของคุณลุงเต็มไปด้วยมันกองใหญ่
บางส่วนเผาแล้ว บางส่วนยังไม่ได้เผา

ตอนนั้นเป็นเวลาค่ำ
คุณลุงค่อยๆเข็นรถบนทางเท้าขรุขระด้วยกำลังกายที่มี
หน้าตาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยและความเหนื่อยล้า
คาดว่าคงกำลังมุ่งหน้ากลับบ้าน
หลังจากที่ทำงานเหนื่อยยากมาทั้งวัน

ต่างกับฉันที่ออกจากบ้าน
มุ่งหน้าเข้าหาศูนย์การค้าใหญ่

ฉันเหลียวมองคุณลุงขายมันเผาจนคุณลุงเดินลับตา
เกิดคำถามหลายคำถามในใจ
คุณลุงจะทำยังไงกับมันเผาทียังขายไม่ได้
คุณลุงได้กำไรไหม
วันนี้คุณลุงจะมีเงินซื้อข้าวกินไหม
ที่บ้านลุงเป็นยังไง
ฯลฯ

จังหวะนั้น
ความรู้สึกผิดก็ก่อขึ้นในใจ

แม้ฉันจะไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรมากนัก
แต่ก็จัดว่าสามารถดำรงชีวิตอยู่ในเมืองหลวงได้อย่างไม่ลำบาก
ไม่ต้องคิดกังวลว่าพรุ่งนี้เช้าจะหาเงินมาได้ยังไง
บางครั้งถือว่ากินอยู่อย่างฟุ่มเฟือยเกินไปด้วยซ้ำ
ในขณะที่คนบางคนหาเลี้ยงชีพด้วยความยากลำบาก
เงินที่เขาหาได้ด้วยหยาดเหงื่อตลอดทั้งวัน
เท่ากับราคากาแฟของฉันแก้วเดียว

เวลาที่เห็นภาพชีวิตแบบนี้
ฉันมักจะรู้สึกผิดเสมอ
เหมือนว่าฉันใช้ชีวิตไร้สาระ

ฉันรู้สึกว่าบางครั้งตัวเองก็เป็นคนโชคดีเกินไป
ใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายเกินไป
จนไม่ค่อยได้นึกถึงคนอื่นๆ

ถ้าคิดแบบเข้าข้างตัวเอง
คุณลุงอาจจะมีความสุข
คุณลุงอาจจะพอใจและยอมรับในสิ่งที่เป็น
เหมือนกับเวลาที่ฉันเห็นเศรษฐีร้อยล้านพันล้าน
ใช้ชีวิตอย่างเพลินเพลิน
แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะอยากมีอยากเป็นเหมือนเขา

มีคนเคยบอกฉันว่า
สิ่งที่ฉันเป็นอยู่ มันไม่ใช่ความผิด
ปัญหาความเหลื่อมล้ำนี้มันไม่มีวันหมดไป
ฉันอาจจะทำอะไรเพื่อช่วยคนคนหนึ่งได้
แต่ยังมีคนอีกเป็นพันเป็นล้าน
ที่มีปัญหานี้เหมือนกัน
เราไม่สามารถช่วยทำให้ทุกคนมีฐานะ
มีคุณภาพชีวิตที่เท่าเทียมกันได้หมดทุกคน

นั่นมันทำให้ฉันรู้สึกแย่ยิ่งกว่า
เพราะบางครั้งฉันอยู่เฉยๆ

เวลาเห็นคนที่ลำบากกว่า
แล้วแต่ฉันไม่ได้ยื่นมือให้ความช่วยเหลืออะไร
มันเหมือนฉันเป็นคนประเภทเก่งแค่แสดงความรู้สึก
ปากบอกว่าเห็นใจ
ทว่าไม่ได้ลงมือทำอะไรเพื่อช่วยเหลือคนอื่น

อย่างในวันนั้น
ฉันสามารถเรียกคุณลุงเพื่อขอซื้อมันกองใหญ่ได้

แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ


ฉันเกลียดตัวเองตรงนี้แหละ