ฉันชอบฉากที่พระเอกกับนางเอกอยู่ด้วยกัน
ตอนนั้นเป็นเวลาเช้าแล้ว ถึงเวลาที่ต้องตื่น
พระเอกลุกขึ้นมา จะปลุกให้นางเอกตื่นไปดูแลลูกๆ
แต่แล้วก็ฉุกคิด
พร้อมตัดสินใจได้ว่า
ให้นางเอกนอนต่ออีกสักนิดดีกว่า
ตัวเองขอเสียสละไปเป็นคนที่ดูแลลูกเอง
เพราะอยากทำเพื่อคนที่ตนรัก อยากใช้วันเวลาให้มีค่าที่สุด
มันเป็นอะไรเล็กๆน้อยๆที่น่ารักดี
การเลือกที่จะทำหรือไม่ทำบางสิ่ง
มันห่างกันแค่นิดเดียว
แต่ผลของมันแตกต่างกันเยอะ
ถึงแม้เราอาจจะไม่รู้สึกถึงผลต่างนั้นก็ตาม
เพราะมันต้องมองด้วยสายตาของผู้ดูเหตุการณ์
ไม่ใช่เจ้าของเหตุการณ์
สิ่งที่ฉันติดใจในหนังเรื่องนี้
คือ ประเด็นที่ว่า
หากเราคิดได้ว่าตัวเราเองในอนาคต
จะเกลียดตัวเองที่ทำบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะทำในตอนนี้
จะอยากย้อนเวลากลับมาแก้ไขมันใหม่
ก็จงอย่าทำมันเสียตั้งแต่ตอนนี้
บางทีฉันรู้สึกตัวนะว่า
สิ่งที่ฉันกำลังจะทำ จะพูดต่อไปนี้
ถ้าฉันทำหรือพูดออกไปแล้ว ฉันต้องเสียใจทีหลังแน่ๆ
แต่ฉันก็ยังตัดสินใจทำ
ด้วยเหตุผลด้านอารมณ์ ที่ฟังดูแล้วออกจะเห็นแก่ตัวไปหน่อย
การที่จะใช้ชีวิตเหมือนทุกวันเป็นวันสุดท้าย
ทำดีกับทุกคนเหมือนว่าเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกในวันพรุ่งนี้
ไม่ใช่เรื่องง่าย
เพราะในแต่ละวันเราค้องพบเจอเรื่องราวทั้งสบอารมณ์
และไม่สบอารมณ์มากมาย
กว่าทุกอย่างในแต่ละวันจะตกตะกอนจนรู้แจ้งใจ
หัวก็ถึงหมอนเสียแล้ว
การคิดได้ ตระหนักรู้ได้
ใช่ว่าจะสามารถทำได้
และใช่ว่าจะไม่สายเกิน
อ่านที่ฟุ้งกับน้องคุยกันเมื่อวันก่อน
ตอบลบก็อยากแล่นไปดูเลยนะคะ แต่ทำไม่ได้
สงสัยเป็นอีกเรื่องที่ต้องสะกดใจรอดูค่ะ
(ตั้งใจหลอกล่อคนข้าง ๆ ไปดูค่ะ
แต่ไม่สำเร็จ :P)
รอโหลด เอ๊ย! รอซื้อแผ่นค่ะ >.<
ลบOops! ;)
ลบ