วันนี้ที่ออฟฟิศมีงานขายของมือส
ฉันอยากลองขายมานานแล้วเลยไปสมัครขายดู
เห็นว่าครั้งที่แล้วงานคึกคักพอสมควร
น่าจะพอขายอะไรเล็กๆน้อยๆได้บ้าง
เริ่มขายประมาณห้าโมง
มีพี่ๆน้องๆที่ออฟฟิศลงไปช่วยให้กำลังใจกันอย่างคับคั่ง
ของชิ้นแรกที่ขายได้คือหนังสือท่องเที่ยว
ต่อมาก็เป็นเสื้อผ้า กระเป๋าที่เหมาไปเกือบหมดแผง
ชอบเวลาที่มีคนต่อเก่งๆมาซื้อ แม้จะต้องขายขาดทุนยับเยินกว่าเ
แต่มันทำให้บรรยากาศการขายมีชีวิตชีวา เวลาเจรจาต่อรองกันสองฝ่าย
( การซื้อของโดยไปกันหลายๆคน แล้วช่วยกันรุมต่อราคา
ขอบอกว่า ทำให้แม่ค้าหวั่นไหวมาก )
ของที่ฉันคิดว่าจะไม่มีคนซื้อ กลายเป็นของที่ขายดี แล้วก็ขายได้ง่ายๆ
ส่วนของดีๆ ขายราคาพิเศษแบบหาไม่ได้ในโลกหล้า กลับไม่มีคนซื้อ
( มันทำให้ฉันเกิดความสงสัย เหมือนกรณีที่เห็นว่า
เพื่อนคนนี้ดีจัง น่ารักจัง ทำไมไม่มีแฟน ทำไมไม่มีใครตาถึง )ขายอยู่ประมาณสองชั่วโมง
คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่
คงเพราะเป็นวันศุกร์แถมบรรยากาศอึมครึมฝนจะตกด้วย
ไม่ได้ได้กำรี้กำไรอะไร แถมยังต้องหอบของกลับบ้านไปอีก
แต่ได้ประสบการณ์แปลกใหม่ สนุกสนานมากมายบทเรียนวันนี้สอนให้รู้ว่า
ของที่แพงที่สุด ไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคา
แต่ของที่แพงที่สุด
คือ ของที่ซื้อมาแล้วไม่ได้ใช้
พี่ชอบเวลาน้องทำอะไรใหม่ ๆ
ตอบลบอ่านแล้วสนุกไปด้วยค่ะ :D