รอยบาก

เวลาที่ต้นไม้ไม่ออกดอกออกผล

มีวิธีโบราณว่าไว้ว่า

ให้เอามีดฟันไปที่บริเวณลำต้นของต้นไม้ให้เป็นรอยแผล (แบบพอประมาณ) 

เพื่อทำให้ต้นไม้คิดว่าตัวเองกำลังจะตาย 

เกิดความรักตัวกลัวตายรีบออกดอกออกผลเพื่อขยายพันธุ์มากมาย 

ฉันไม่แน่ใจว่าวิธีนี้ได้ผลไหม เพราะไม่เคยทดลองด้วยตัวเอง

แต่มีช่วงหน้าร้อนของปีหนึ่ง

ที่อยู่ๆอากาศก็แปรปรวน หนาวเย็นขึ้นมา

หลายคนบอกว่า ต้นไม้ที่บ้านออกลูกออกผลกันยกใหญ่

ซึ่งถือเป็นเรื่องผิดปกติ 

ถ้าความเชื่อนั้นมีความเป็นไปได้ว่าเป็นความจริง

ฉันมองว่ามันอาจจะเป็นผล อันเกิดขึ้นจากเหตุที่คล้ายกัน 

พืชอาจมีสัญชาติญาณบางอย่างตามธรรมชาติเช่นเดียวกับสัตว์ 

ที่รับรู้ได้ถึงภยันตรายที่จะเข้ามาถึงตัว

แต่พืชไม่สามารถเคลื่อนไหว หาที่หลบภัยได้เหมือนสัตว์

ทำให้มีวิธีปกป้องรักษาตัวเองที่แตกต่างออกไป 

ฉันว่าคนเราก็เหมือนต้นไม้ในมุมนี้

ต้องเจ็บก่อน จึงตื่น  

หลายคนต้องเฉียดกับภาวะไร้ชีวิต

จึงมองเห็นความสำคัญของชีวิต 

มีคนรอบตัวเรามากมายใช้ชีวิตทุกวันไป 

จนมาถึงวันหนึ่ง  วันที่เราพบว่า

เราเป็นโรคร้ายแรงบางอย่าง หรือประสบเหตุเภทภัยที่เสี่ยงต่อชีวิต

วันนั้น เราถึงจะเกิดความรักตัวกลัวตาย 

พยายามหาวิธีที่จะยื้อยุดชีวิตตัวเองไว้ 

ทั้งที่เมื่อก่อนแทบไม่เคยนึกถึงความหมายของการมีลมหายใจ

บางคนที่ผ่านพ้นช่วงเวลาเเห่งความเป็นความตาย

ถึงขั้นเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนใหม่ 

หันมาใส่ใจร่างกาย ฟังเสียงจากธรรมชาติ 

ดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท

การไม่ประมาทไม่ได้หมายถึงการไม่กลัวความตาย 

แต่มันหมายถึงเราควรระลึกอยู่เสมอว่าชีวิตเราเปราะบางเพียงใด 

และพยายามใช้มันด้วยความระมัดระวัง อย่างมีสติ

แค่ข้ามถนนผิดจังหวะนิดเดียว 

หลับเพียงเสี้ยวนาทีขณะขับรถ

เผลอเหยียบสายไฟรั่วตอนที่ตัวเปียก 

สั้นๆ ง่ายๆ ใช้เวลาไม่กี่นาที 

มันสามารถเปลี่ยนเราไปตลอดกาลได้

ฟังแล้วดูเหมือนเป็นเรื่องน่าเบื่อที่คนพูดกันดาษดื่น 

ได้ยินมาแล้วเป็นร้อยหน 

แต่หนเดียวที่มันเกิดขึ้นกับตัวเรา
เราจึงจะรู้แจ้งเห็นจริง 

ขอบคุณมีดเล่มนั้น
ที่พาดผ่านมาโดนร่างกายของฉัน
แล้วทิ้งรอยบากเอาไว้
มันเป็นเครื่องเตือนสติ
ให้ฉันได้ตื่นดังเช่นต้นไม้
และรู้ว่าควรรักร่างกายของตัวเองอย่างไร