เวลาที่ได้เจอะเจอกับเด็กรุ่นใหม่ที่มีพฤติกรรมไม่ต้องตาต้องใจ
มักพึมพำออกปากอยู่บ่อยๆว่า
เด็กสมัยนี้เป็นอย่างนั้น เด็กสมัยนี้เป็นอย่างนี้ ไม่เหมือนสมัยเราเลย
เด็กสมัยนี้เป็นอย่างนั้น เด็กสมัยนี้เป็นอย่างนี้ ไม่เหมือนสมัยเราเลย
วันหนึ่ง ระหว่างที่ในวงสนทนากำลังกล่าวถึงเหล่าวัยว้าวุ่น
มีรุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้นมา
เด็กสมัยนี้ที่เราว่า
เติบโตมาจากการเลี้ยงดูของคนรุ่นเรานั่นเเหละ
เราเลี้ยงดู ปลูกฝังเด็กแบบไหน ทำตัวเป็นแบบอย่างอย่างไร
เด็กถึงมีความคิดและพฤติกรรมอย่างที่กล่าวถึงกันนี้
ภาพที่เห็นมันคือกระจกสะท้อนตัวเราเองด้วย
ได้ยินแล้วฉันสะอึกเลย
เพราะฉันเองไม่ค่อยได้มองดูตัวเองเท่าไหร่เอะอะก็โทษลมฟ้าฝนสังคมผู้คนภายนอกไว้ก่อน
แล้วพานให้นึกถึงน้องๆที่เคยได้รู้จัก
ว่าตอนอยู่กับน้อง เราทำตัวแบบไหน
ป้อนความคิดหรือการกระทำที่ไม่ดีให้น้องเห็นบ่อยหรือเปล่า
ปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวฉันเองเป็นอีกหนึ่งแหล่งพลังงาน
ที่ปล่อยพฤติกรรมให้คนรอบข้างได้ซึมซับเช่นกัน
เดินทางมาไกลตั้งเท่านี้แล้ว
อยากเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพ
ไม่เรื่อยเปื่อยไร้สาระเหมือนที่เป็นอยู่
อยากแก่ด้วยวุฒิภาวะ
ไม่ใช่แก่แค่อายุ
ขอแค่พอจะเป็นตัวอย่างอ้างอิงสำหรับสักคนได้ในเรื่องเล็กๆสักเรื่อง
และขอขอบคุณพี่ๆที่น่ารักทุกคน
ที่ทำให้ฉันพอเห็นแนวทางว่า
อยากเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่แบบไหน
สุขสันต์วันเกิดนะ
ตัว(ฉัน)เอง
:)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น