มาตามนัด

ยิ่งโต ยิ่งนัดเจอกับเพื่อน พี่ น้องยากมากขึ้น 
บางคนไม่ได้เจอหน้าค่าตากันมาเกือบสิบปีแล้ว
นัดกันทีไรมีเหตุต้องยกเลิก

แต่ละคนมีธุระปะปัง ทำงานยุ่งขิง
มีภาระผูกพันมากมาย
หยุดสุดสัปดาห์ก็อยากใช้เวลาพักผ่อนอยู่กับครอบครัว
การที่สละเวลามาพบกัน 
แม้จะเพียงเวลาสั้นๆ 
มันจึงมีความหมายมาก

คิดถึงคำพูดของ อาจารย์ยุงยุทธ ในห้องเรียนวิชาอะไร เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2555
วันนั้นเป็นห้องเรียนพิเศษ  
เนื่องในโอกาสเป็นเดือนเกิดของอาจารย์
เรานัดกันเพื่อไปเรียน
และเขียนข้อความเพื่อให้กำลังใจอาจารย์
ที่กำลังต่อสู้กับความเจ็บป่วย

หลังจากที่เรามอบหนังสือที่บรรจุถ้อยคำแห่งความรักและเคารพให้แก่อาจารย์แล้ว
อาจารย์กล่าวกับพวกเราในห้อง
ด้วยถ้อยคำที่ฉันไม่มีวันลืม

"อันที่จริงไม่จำเป็นต้องมีของมามอบ 
เราแค่มาเจอหน้าเจอตากันก็มีค่ามากกว่าของแล้ว 
เพราะการที่แต่ละคนมาคือการเอาชีวิตมา 
เราต้องหยุดการใช้ชีวิตของเราในที่อื่น 
เพื่อมาพบปะสังสรรค์กัน 
ซึ่งมันมีค่าสูงสุดสำหรับผม"

ตอนที่ได้ยิน
น้ำตาฉันเกือบไหล 

นึกถึงการที่ทุกคนยอมแลกเวลาของตัวเอง 
เพื่อมาพบกัน 
แทนที่จะได้ใช้เวลานั้นทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ

อยากขอบคุณทุกคนที่มาตามนัด
ขอบคุณที่เสียสละเวลามาพบกัน