รักปักใจ

เป็นคนประเภทจับด้ายเมื่อไหร่เป็นต้องยุ่งเหยิงพันกัน

มันปมด้ายใหญ่ขนาดเห็นได้ไกลตั้งแต่ร้อยเมตร

แถมทำงานเกี่ยวกับผ้าที่ไร 

เป็นอันต้องบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยร่องรอยหมกเม็ดของการเย็บที่ผิดพลาด

ฝังใจมาตลอดว่าเป็นคนไม่เหมาะกับงานที่เกี่ยวกับผ้าทุกชนิด

พยายามไม่ข้องเกี่ยวกับเย็บปักถักร้อย 

ทั้งที่อยากทำอยู่เหมือนกัน 

แต่แล้วก็มีเหตุให้ไปเจอ workshop ปักผ้าจุ๊กจิ๊ก 

ที่เห็นแล้วปิ๊ง 

ทำให้นึกถึงกล่องคุกกี้ทีไว้่ใส่อุปกรณ์เย็บผ้า

ซึ่งเต็มไปด้วยไหมหลากสีของแม่

ตลอดจนปลอกหมอนลายดอกไม้ปักมือที่เคยหนุนนอน

จนอยากมีผลงานของตัวเองสักชิ้นบ้าง

ขอท้าทายตัวเองอีกสักหน 

ว่าฉันจะสามารถข้ามผ่านขีดจำกัดไปได้หรือเปล่า

เลยไปสมัครเรียนปักผ้า

ทั้งที่รู้ว่างานอาจจะออกมาไม่รอดนี่ละ

ในคลาสที่เรียนมีนักเรียนทั้งหมด 5 คน 

ประกอบไปด้วย พี่แหม่ม พี่ใหญ่ที่ช่างคุยและใจดี เรียนมาแล้วสารพัด

ไข่มุก สาวเปรี้ยวที่มีคนใกล้ชิดรู้จักกับคุณครู  

พร  สาวฝีมือดี  และแอม สาวผู้มาไกลจากสระแก้ว 

คุณครูของเรา คือ ครูอ๋าย 

อดีตนักโฆษณาในบริษัทอันดับต้นของเมืองไทย

ที่เปลี่ยนชีวิตโดยละทิ้งงานประจำมาทำงานฝีมืออย่างเป็นทางการ

ครูอ๋ายปักผ้าสวยมาก

ทั้งที่เพิ่งทำมาเพียง 2 ปี 

(ครูมีบล็อกและเพจที่สามารถดูได้ทั้งงานศิลปะงามๆ

และอ่านบทความเกียวกับชีวิตให้ชวนคิดที่ http://doknommeaw.blogspot.com/ https://www.facebook.com/doknommeawhandmade )

ฉันไปถึงห้องเรียนเป็นคนสุดท้าย 

ขณะที่คนอื่นเริ่มเรียนไปก่อนหน้าแล้ว 

จึงรีบทำ รีบเรียนตามคนอื่นให้ทัน

ประกอบกับการที่ไม่มีฝีมือ ทำให้ต้องตั้งใจมากเป็นพิเศษ

เลยไม่ค่อยได้คุยกับใครเท่าไหร่

ค้นพบว่าการปักผ้าเป็นวิธีการฝึกสมาธิที่ดีเยี่ยม 

ทำให้ใจเย็น นิ่ง และต้องมีสติตลอดเวลา

ทุกฝีเข็มที่เคลื่อนไหวมีผลต่อลายที่จะฝากบนเนื้อผ้า

วอกแวกเพียงนิดเดียวอาจส่งผลให้ต้องมานั่งแก้ปัญหายาว

มาเรียนครั้งนี้ได้ผลดีเกินคาด

เป็นเพราะฉันโตขึ้นด้วยหรือเปล่าไม่รู้

การปักผ้าของฉันจึงไม่มุทะลุและดึงดันมากเหมือนเมื่อก่อน

ตรงไหนที่ปักผิดก็ค่อยๆรื้อแล้วปักใหม่ 

ทั้งที่ปกติคงถอดใจไม่ทำแล้ว

ด้ายพันก็ค่อยๆแก้ 

ไม่หงุดหงิดกระชากติดมือจนขาด 

รู้สึกรักงานปักขึ้นมาเยอะเลย

กว่าจะได้งานแต่ละชิ้น

ต้องใช้ความระมัดระวังและละเมียดละไมอย่างยิ่ง

อีกทั้งใช้เวลาเยอะมาก

บอกเลยว่า ถ้าไม่รักใครปักใจจริงๆ

ฉันจะไม่ปักให้สักไจ