I will survive

ฉากหนึ่งที่ติดใจในหนังเรื่องพี่มากพระโขนง

เป็นฉากในงานวัดที่พี่มากกับนาคนั่งอยู่ด้วยกันบนชิงช้าสวรรค์

ระหว่างที่ชิงช้าค่อยๆเคลื่อนหมุนไป 

ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศแห่งความสุข

นาคได้เอ่ยพี่มากขึ้นมาว่า

" ถ้าวันนึงเค้าตายไป  ตัวเองจะอยู่ได้ไหม "

...

เมื่อไม่กี่วันมานี้ มีเพื่อนคนหนี่งแอบคิดออกมาดังๆว่า

เหนื่อย  

ถ้าแฟนอยู่ด้วยก็คงดี  จะได้มีคนคอยพึ่งพาอยู่ข้างๆ 

ชีวิตไม่ต้องลำบาก

ฟังผ่านๆไปตอนแรก 

รู้ว่ามันเป็นเพราะอารมณ์งอแงผสมความคิดถึงของผู้หญิง

เวลาที่ไม่ได้อยู่กับคนรัก

แต่พอตั้งใจที่จะคิดมาก

มันทำให้ฉันคิดว่า 

เราไม่ควรรู้สึกแบบนั้น 

เราไม่ควรอยากมีคนอยู่ข้างๆ  เพราะเราอยากจะสบาย

บ่อยครั้งที่ฉันมักนึกถึงเหตุการณ์ในอนาคต

สมมติว่าถ้าฉันต้องอยู่คนเดียวจริงๆ

ฉันจะใช้ชีวิตอย่างไรดี

ฉันควรเตรียมตัว เตรียมใจอย่างไรตั้งแต่วันนี้

ฉันลองนึกภาพตัวเองอยู่ในสถานที่ต่างๆ

ทำกิจกรรมต่างๆ

ในช่วงเวลาที่ยังมาไม่ถึง

มันทำให้ฉันรู้ว่า

ฉันจะต้องเจอปัญหาอะไรในวันข้างหน้า

ฉันจะต้องเตรียมตัวหรือพัฒนาตัวเองด้านไหน

ให้สามารถรับมือกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นได้

เวลาที่ฉันเห็นบางคนทำอะไรก็ต้องมีคนเคียงข้าง

กินข้าวคนเดียวไม่ได้ 

ไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้

ระหว่างที่รอนัด ก็ต้องโทรหาใครสักคนคุยด้วย

แม้แต่กระเป๋าถือของตัวเองก็ยังให้คนอื่นถือให้

ฉันมักจะเกิดความสงสัยบางอย่าง

มันคงเป็นความสงสัย

ในทิศทางตรงกันข้ามกับที่เขาสงสัย

ว่าทำไมคนประเภทฉัน

ถึงได้ทำอะไรโดยที่ไม่มีเพื่อน 

วิชาการใช้ชีวิตขั้นพื้นฐาน 101 ของฉัน

คือ ต้องสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง 

ฉันพยายามที่จะไม่พึ่งพาคนอื่นมากเกินไป

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน พ่อ แม่ คนรัก หรือใครก็ตาม

ถึงแม้เขาจะยินยอมพร้อมใจให้เราอย่างนั้น

( บางทีฉันไม่ชอบที่พ่อแม่ดูแลฉันดีมากไปด้วยซ้ำ 

เพราะมันทำให้ฉันเกียจคร้านและเคยตัว ) 

ฉันจึงชอบหัดไปไหนมาไหนเอง 

หัดทำอะไรต่อมิอะไรเอง

ทุกข์เอง

สุขเอง

ยิ้มเอง 

หัวเราะเอง  

ร้องไห้เอง 

ซับน้ำตาเอง

ฉันไม่ได้ปฏิเสธความสัมพันธ์

ไม่ได้หมายความว่าไม่พึ่งพา 

ไม่รับความช่วยเหลือจากใครเลย

เพราะมันเป็นไปไม่ได้ในการใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้

และไม่ได้หมายถึงการเห็นแก่ตัว 

นึกถึงแต่ตัวเอง 

แต่หมายถึงการที่ทำให้ตัวเองเป็นภาระกับคนอื่นน้อยที่สุด

ให้คนอื่นเป็นห่วงเราน้อยที่สุด

ใช้ชีวิตของเราไปให้ได้ ให้ดี

การที่มีคนอื่นมาร่วมชีวิตด้วยถือเป็นที่กำไร

ขาดเขาไปก็ไม่ขาดทุน

...

หลังจากที่อากงได้จากไป

ฉันรู้สึกคิดถึงยายมากเป็นพิเศษกว่าใคร

แม่บอกว่า ต่อไปนี้ พวกแม่ น้า ป้า 

คงต้องไปอยู่เป็นเพื่อนยายที่บ้านบ่อยๆในวันหยุด

ฉันไม่รู้ว่ายายเหงาไหม

เพราะเท่าที่เห็น

ยายเป็นผู้หญิงที่เข็มแข็งมาแต่ไหนแต่ไร

ตั้งแต่วันที่อากงเริ่มป่วยจนถึงทุกวันนี้

ฉันไม่เคยเห็นยายทำท่าเศร้าเลย

ยายยังคงยิ้ม หัวเราะ ใช้ชีวิตตามปกติ

เป็นยายที่น่ารัก

นั่นทำให้ฉันยิ่งรักยาย

และอยากจะเป็นให้ได้แบบยาย

...

ถ้าวันหนึ่งฉันไม่อยู่

เธอต้องอยู่ให้ได้

และอยู่อย่างมีความสุขด้วยนะ 

:)